Reqiem dla ***

[justina kowalska]

jesiennej jutrzenki złocisty blask...
i znów niechętnie przyjeżdżam
z daleka

staram się iść głuchoniemymi alejkami
a jednak słyszę:

-to on uczył ją świata
z ramion swoich wysokości,
on wypruwał sobie żyły,
by spełniać jej przyjemności

przyspieszam kroku, zaciskam pięści
mówię: nie znam człowieka

-to ona poświęciła dla niej
całe swe młode życie,
ona chodziła wcześnie spać,
by budzić ją o świcie

dostaję zadyszki, zaciskam zęby
szepczę: nie wiem o kim mówisz

-to oni uczyli ją wiary
nie tylko w niedziele i święta,
oni powtarzali jej zawsze
"kochamy cię, pamiętaj"

biegnę; odganiam myśli,
głosy rozproszone
krzyczę: mylicie się, mylicie

***

tym razem kogut nie zapiał
w domu zastałam ciszę
wieczną ciszę
i gorzko zapłakałam...

[Karmena Nowak]

Daje mimo prostej formy do myślenie, przynajmniej mi. Wśród ogromu utworów jest dojść ciekawy