Samotność

[meweczka]

Nic tu po mnie i po co ja tu siedzę?
W dodatku gdy nikogo nie ma przy mym sercu
Ale może jednak ktoś w oddali czeka?
Może z Moszczenicy będzie ta kaleka
Co ja tutaj bredzę, co ja tutaj piszę
Przecież ten człowiek znienawidził moje życie
Pewnie już nigdy słowem się nie odezwie
No może cześć siemasz ale nic już więcej
Gdy tak sobie siedzę spoglądając w gwiazdy
Myślę tylko o nim o moim marnym
Marnym życiu które wciąż przede mną ucieka
Czasami je widzę wśród chmur i zgiełku
Lecz co to mi pomoże już nie może być gorzej
Siedzę więc samotnie i pisze te wiersze
Bo co ja mam robić tylko płakać nic więcej
Ale w moim sercu tli się nadziej
Że może powróci do mnie ta chwila
I mogłaby zostać na cały mój żywot
I kochać mnie tak jak ja je!!!

[Adam_Szadkowski]

Droga Pani Meweczko!
To co tu dodałaś nie jest napewno poezją. Rozumiem(staram sie...) co wyraża ten tekst, ale nie jest to wiersz. Są przeżycia, są uczucia, są wyrazy, ale nie ma poetycznej duszy w tym utworze. Proponuję:
1.nie pisać wprost
2.postarać się o jakąś fajna formę
3.używać mniej słów
4.zdecyduj: albo używasz interpunkcji, albo nie (użyj tylko wtedy jeśli to jest konieczne, resztę wyraź słowami...)
5.pisz dużo i poprawiaj to co napisałaś



Adam

[Kai_Fist]

Popieram słowa Pana Adama, ale nie masz czym się przejmować! Ja też od niedawna zaczynam.
Maweczko myślę, że niedługo znajdę tutaj Twój wiersz o samotności, gdyż jest to bardzo ciekawy temat.

Pozdrawiam.