Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

5. "Anioł w truskawkowym ogrodzie"

Adam Bartosiewicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Bartosiewicz

Adam Bartosiewicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W truskawkowym ogrodzie otoczona wiosną
Przechadzałaś się boso po cieplutkiej trawie
Oczy miałaś spokojne i takie szczęśliwe
Była jednak zaklęta w nich pewna tęsknota

Patrzyłaś się w niebo błękitne, gdzieś w dal
Jakbyś znaleźć chciała pomiędzy obłokami
Jakąś bratnią duszę Twemu sercu bliską
Wzrokiem utęsknionym ściągnąć ją do siebie

Przechadzałaś się boso pomiędzy truskawkami
Śladami stóp zdobiąc budzący się świat
A na sobie miałaś te krótkie rybaczki
I czerwoną jak maki leciutką bluzeczkę

Wyglądałaś jak anioł, który właśnie sprawdza
Czy wszechmocna wiosna nic nie pominęła
Czy cud rodzącego się z ziemi życia
Należycie przez słońce jest pielęgnowany

Przechadzałaś się lekko stąpając wśród piękna
Którym świat obdarza dziś matka natura
Byłaś z nim jednością, elementem niezbędnym
Bez Ciebie to wszystko niczym by się stało

Nachyliłaś się zerwać truskawkę dojrzałą
Dłonią przytrzymując lśniące w słońcu włosy
Które opadając na Twą skroń, policzki
Zdawały się pieścić je rozgrzane słońcem

Przechadzałaś się w słońcu i pięknie czerwieni
Zadumana o tym, co Ci los przyniesie
Czy promienie lata rozgrzeją Twe serce
Czy kolejny poranek znów miło zaskoczy

Czy wiatr przeznaczenia pokaże Ci drogę
Do szczęścia co daje cud zwany miłością
Piękna niczym anioł w wiosennym ogrodzie
Tyś marzeniem moim i moją tęsknotą

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      Zbroja godności

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @leszek piotr laskowskiMożna go zrozumieć dosłownie. Ale ja bym też spróbowała jakoś rozszerzyć znaczenie - nie ograniczałabym go nie tylko do głosu w dyskusji przeciw socjalowi. Bo wybór między jałmużną i resztkami a szorstką wolnością może dotyczyć wielu innych aspektów życia - np. miłości, życia rodzinnego, osiągania celów (nie tylko zawodowych).
    • Waldemar_Talar_Talar
      Dwa różne oceany

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - cieszy mnie że zatrzymał - dziękuję za odwiedzenie i miły komentarz -                                                                                                       Pzdr.
    • vioara stelelor
      Biała cisza.

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Berenika97 Niestety nie czytałam książki, więc muszę odczytać wiersz intuicyjnie. Raczej nie poszłam przy interpretacji w kierunku śmierci, a bardziej w kierunku wyzwalania się z różnych oplotów życiowych, chyba przede wszystkim w relacjach z ludźmi. Tematyką utworu może być niszczący, destrukcyjny związek, w którym, jak piszesz - "słowo zamarzło", czyli zabrakło już nadziei na komunikację i wzajemne zrozumienie. Krystalizacja ładnie pokazuje drogę od punktu zwrotnego do realizacji celu i samoświadomości. Wszelkie toksyczne relacje mają to do siebie, że odbierają to, co każdy ma - z psychologicznej perspektywy - najcenniejszego, czyli poczucie własnej wartości. Brak tegoż - uruchamia szereg lęków. Kostka lodu pod językiem - najpierw rani, to pierwszy etap, kiedy wyjście z impasu wydaje się przerażające. Temu uczuciu towarzyszy stan bezradności (wyuczonej) - gdy codzienność traci smak, bo brakuje woli sprawczego wkomponowania się w nią. Ale lód wygładza się - to symbolizuje odzyskiwanie siebie. Z upływem czasu w głowie otwierają się nowe, jasne możliwości. Aż w końcu można podjąć ostateczną decyzję, uwolnić się - a podstawą jest wyzbycie się psychologicznych ograniczeń. Pozostaje bezpieczeństwo i spokój.
    • Berenika97
      Kreślić

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Chcę podkreślić, że dobrze nakreślił sytuację, choć nie przekreślam opcji, że w tym kajecie A5 skreślił już niejedną szansę - zanim ją jeszcze podkreślił. 
    • Berenika97
      sumienie@

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Wochen   Ten wiersz mówi o kruchości bez żalu, o przemijaniu bez rozpaczy. "Ulepiony z marzeń" i jednocześnie "rozsypany jak liście" - to napięcie między formą a rozpadem trzyma przez całą lekturę. A ta końcowa cisza, "tylko słuchaj", działa jak oddech wstrzymany w połowie. Bardzo poruszające.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...