Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

4. "Czemu świat się tak pomylił?"

Adam Bartosiewicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Bartosiewicz

Adam Bartosiewicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zakochałem się w kobiecie
Zakochałem z całych sił
Od pierwszego dnia, spotkania
Od pierwszego słowa jej

Wciąż myślałem co uczynić
Jaki znak jej dać
Może spojrzeć w oczy, wyznać
Szeptem, czy wykrzyczeć mam

To uczucie dojrzewało
W moim sercu ciągle Ty
Tylko wzrokiem, tak nieśmiało
Wciąż szukałem oczu Twych

Wreszcie zapragnąłem wyznać
To, co we mnie ciągle tkwi
Choć ten list był bez imienia
To wyrażał duszy treść

Tak zaczęły się rozmowy
Słowa szczere wciąż pisałem
Tajemniczy Nieznajomy
Tak się wtedy nazywałem

Kiedy bardziej się otworzyć
Jeszcze cieplej pisać chciałem
Na ten krok się odważyłem
To Twój Adam - podpisałem

Nie żałuję tego kroku
Wreszcie spojrzeć mogłem w oczy
Bo Ty przecież to wiedziałaś
Byłaś pewna, że to ja

Jeszcze lepiej Cię poznałem
Jeszcze bardziej pokochałem
A gdy Ty mi to wyznałaś
Wtedy całkiem zwariowałem

Kiedy tylko zamknę oczy
To wciąż widzę Twoją twarz
Twoje oczy, włosy, usta
I... ten dotyk na policzku

Tylko czemu gdy zasypiam
Kołdra tylko mnie przytula
A poduszka jakaś mokra
Myśli tulą mnie do snu

Czemu świat się tak pomylił
Czemu los okrutny jest
Czemu czasu cofnąć nie da
Nawet ta boląca łza

Zakochałem się w kobiecie
No i tym skrzywdziłem ją
Anioł mnie dziś nienawidzi
A ja rację przyznam mu

Co uczynić mam rozdarty
Czemu ze mnie taki drań
Tylko tuląc do poduszki
Cicho szepczę... kocham Cię...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • P.Mgieł
      Próg, którego nie ma

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      Nie pamiętam chwili, w której cisza zaczęła mieć ciężar. Najpierw była tylko brakiem dźwięku, przerwą między jednym oddechem a drugim, niewinną przestrzenią. Potem zaczęła rosnąć. Zajęła ściany, weszła w szczeliny mebli, osiadła na książkach jak kurz, którego nie da się strzepnąć, bo nie jest materią, tylko decyzją świata, by nic więcej nie mówić. Siedziałem naprzeciw drzwi, choć nie pamiętam, dlaczego uznałem je za ważne. Nie prowadziły nigdzie konkretnie. Nie oddzielały mnie od nikogo. A jednak wiedziałem, że jeśli się otworzą, coś zostanie odebrane — nie dodane. Nie było pukania. To jest pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć. Nie było żadnego dźwięku, a mimo to wiedziałem, że ktoś stoi po drugiej stronie. Nie „ktoś” w znaczeniu osoby. Raczej obecność, która nie potrzebuje ciała, bo ciało byłoby ograniczeniem. Czekała. I w tym czekaniu było coś bardziej niepokojącego niż jakikolwiek ruch — jakby czas przestał być linią, a stał się spojrzeniem, które nie mruga. Wstałem dopiero wtedy, gdy zorientowałem się, że siedzę tam od zawsze. Nie pamiętam dzieciństwa. Nie pamiętam pierwszego dnia w tym pokoju. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek był gdzie indziej. Jakby życie zostało skrócone do tej jednej sceny, powtarzanej bez wariacji. Ręka na klamce nie była moją ręką. Była gestem, który musiał się wydarzyć, bo wszystkie inne możliwości już wygasły. Kiedy drzwi się otworzyły, nie zobaczyłem niczego, co mógłbym opisać. Nie było ciemności. Ciemność jest czymś, co można nazwać. Tam nie było nawet tego. To było miejsce, w którym znaczenie jeszcze się nie narodziło albo już zostało zużyte. I wtedy zrozumiałem, że to nie ja patrzę na zewnątrz. To coś patrzyło na mnie od zawsze, cierpliwie, bez zamiaru wejścia — bo nigdy nie było na zewnątrz. Drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni. Oddzielały dwa złudzenia. Zamknąłem je powoli, z ostrożnością kogoś, kto nie chce obudzić śpiącego w sobie świadka. Ale od tamtej chwili każda powierzchnia stała się podejrzana. Ściany nie są już ścianami. Podłoga nie podtrzymuje — tylko udaje. A cisza cisza nie jest już ciszą. Jest dowodem, że coś przestało potrzebować dźwięku, żeby istnieć.
    • Ewelina
      Razem śnimy o lepszym jutrze

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar spokój i dojrzałość płyną szerokim strumieniem z Twojego wiersza.  Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Ewelina
      Celem

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Leszczym zgadzam się:)  Najlepiej gonić za brakiem kłopotów, bardzo mi się podoba ten pomysł i ta zgrabna myśl :)
    • jjzielezinski
      Po pierwsze Polska!

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Wszystko w porządku Alu. Głos można zabrać lub nie - jest demokracja, a poza tym to każdego prywatna sprawa i należy to uszanować. A poza tym Ty jesteś kobietą, a więc zawsze masz prawo odmówić i żaden facet (w tym ja) nie powinien ci moralizować. Innymi słowy - wszystko gra. :) Dobranoc...
    • Corleone 11
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Berenika97    Przeczytałem i ja. Z Prawdziwą Przyjemnością, jak powyżej komentujący Współforumowicze. I też zostawiłem polubienie jako wyraz czytelniczego uznania. Pozdrawiam serdecznie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...