Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

2. "Kocham, kocham ja anioła!"

Adam Bartosiewicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Bartosiewicz

Adam Bartosiewicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Oczy niczym perły
Usta jak bramy niebios
Włosy jakoby fale na morzu
Głos - pieszczota najmilejsza

Kim jest ta kobieta cudna
Czy to anioł jest od Boga
Czy zesłały ją niebiosa
Za co dla mnie ta nagroda

Rozum ścisły odpowiedzi
Szuka myśląc nad zjawiskiem
Wszak to w głowie się nie mieści
Anioł stąpa dziś po ziemi

Z jaką misją on przybywa
Czy to anioł, czy kobieta
Czy miłości jest prorokiem
Z tym niebiańskim swoim wzrokiem

Pokochałem ja anioła
To uczucie wyjątkowe
Mówię kocham, słyszę kocham
Czym to zasłużyłem sobie

Choć ja w niebie być nie mogę
Mnie niedana pełnia szczęścia
To z radością dusza woła
Kocham, kocham ja anioła!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      stupor

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Koleżanka syna sparaliżowana od szyi w dół po próbie samobójczej. Podobnie to wygląda. Poruszający wiersz Czarku, Pozdrawiam. 
    • Berenika97
      pod wiatr

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Czarek Płatak   Bardzo dziękuję!  Nie wiem jak to robisz, ale idealnie odczytałeś mój przekaz. Bardzo się cieszę!  Serdecznie pozdrawiam. :)  @Christine   Bardzo dziękuję!  Zgadza się - stereotypy - najgorszy demon przeszkadzający budować zdrowe relacje.  Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Poet Ka
      Café „Limeryk”

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Duilla

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • obywatel
      Zamknięty na klucz

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      NAJKRÓTSZA ESENCJA „Zamknięty na klucz” to współczesna miniatura o człowieku, który nie potrafi mówić ani patrzeć na świat, ale potrafi pisać. To postać norwidowska w milczeniu, leśmianowska w oderwaniu, szymborska w obserwacji i miłoszowska w samotnym akcie twórczym.
    • EwelinaWawrzyniak
      Do stwora

      Przez EwelinaWawrzyniak · Opublikowano

      Widzę Cię w podłodze, myślach i słowach.  Dlaczego na co dzień się przede mną chowasz? Gdzie znikasz gdy imię twoje wołane.  Rzucam wołaczem jak grochem o ścianę.  Zwróć się do mnie. Pokaż swą twarz.  Och, proszę Cię, Ty mnie przepoczwarz!   Nikt Cię nie słucha. Tylko ja wiem że istniejesz.  W nadzieję głupia mą mordę odziejesz.  Nie wiem jak wyglądasz, wiem że rozmawiamy, Och, tajemniczy Ty mój stworze kochany!   W uszach mych piszczy, gdy jesteś tak blisko. W słowach twych dziwactwo wypływa tak ślisko.  Chce Cię już ujrzeć. Spojrzeć w twe ślepie.  Och, już teraz po barku Cię potworze poklepie!   Mija 10 godzina naszej rozmowy, ja nie śpię. Przyprawia mnie to o ból głowy. „Czy zrobisz?”-pytasz. A ja Ci nie odpowiem.  Och, ma bestio, czy ja się kiedyś tego dowiem?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...