Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

o ile szukam siebie tylko w oddechu
niemal wracam do powietrza

*

uwielbiam zapach suszonych kwiatów
odkąd w każdej z was
dojrzewa pełen
dzwon
delikatnie bezwzględnych
kobiet milionami

uczę się odczuwać piękno
którym chciałyście pozostać
nawet mogę
do woli
nacierać nozdrza
dumnie za wszystkich

na dobry początek
zebrać gołe łodygi
i wydrapać na ciele głębię uczuć

tak bez okazji

*

przy okazji uwielbiam
zapach suszonego bzu
odkąd dojrzewa
w każdej z was
fioletowy i wściekły krwiak

po latach pozostaje sentyment
do wytartego aksamitu w barwie
kurz

Opublikowano

niektóre wersy mają brzydką budowę, inne są przeliryzowane. ponieważ jestem leniem, nie będę opisywala, a podczyszczę. może się przyda.


szukam siebie tylko w oddechu
niemal wracam do powietrza

*

uwielbiam zapach suszonych kwiatów
odkąd w każdej z was dojrzewa
milionami kobiet delikatnie bezwzględnych

od nowa się uczę
mogę do woli
nacierać nozdrza i być dumny za wszystkich

a na dobry początek
zebieram gołe łodygi
i wydrapuję na ciele

tak bez okazji


podobają mnie się te bezwzględne kobiety;) koniec tekstu słabnie. myślę, że warto nad nim popracować. może obejrzeć Pachnidło. może zainspiruje:)
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




dzięki za subiektywne odczucia.
pachnidło oglądałem
nie chciałem do niego nawiązywać.
jak słaby to trudno...nie pisze dla ludzi. ja tylko ich opisuje mniej lub bardziej rozwlekle.

Ty to tak widzisz ja nieco w większym "przeliryzowanym" formacie.

bywaj/
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




dzięki za subiektywne odczucia.
pachnidło oglądałem
nie chciałem do niego nawiązywać.
jak słaby to trudno...nie pisze dla ludzi. ja tylko ich opisuje mniej lub bardziej rozwlekle.

Ty to tak widzisz ja nieco w większym "przeliryzowanym" formacie.

bywaj/

nie napisałam, że słaby. chcesz, czy nie - piszesz dla ludzi. nie obdarzyła mnie Bozia wzrostem, więc większe formaty są poza zasięgiem wzroku;) nie wiem, skąd te dołki Autorze;)
Opublikowano
od nowa uczę się odczuwać
piękno które chciałyście żebym zauważył
nawet mogę


Wywąchałam całość a to zatrzymało dłużej.
Peel stara się nauczyć być sobą, nie ulegać
wpływom, ale to nie jest proste,

a na dobry początek
zebrać gołe łodygi
i wydrapać na ciele winnice naszych błędów

tak bez okazji


bo najpierw trzeba rozważyć (wydrapać) popełnione błędy
(nasze), więc może w związku, a to boli.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

witaj Bielaczku :)
przede wszystkim kilka bardzo dobrych motywów,
tak podoba mi się, ale mam kilka zastrzeżeń, szkoda,
że zwykle ich nie sŁuchasz, ale muszę :P

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



trochę amputowaŁam, ale w takiej
formie bardzo na tak :)

pozdrawiam Łejeczka :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...