czekanie

[janusz_pyzinski]

znowu wracasz
jak zbity pies
ze zbitą mordą
-przepraszam-
zawsze wracasz nad ranem
kiedy śpi przebaczenia
słodka noc
jak natchniony artysta
szalonego teatru
grasz umierasz i żyjesz
a ja?-
dźwigam myśl o powrotach
w progach twego przedszkola
trwam w świecie co jest
wciąż moim światem
ścieram z powiek pamięć
znów dalszą od wczoraj
o łzę
z okna które oślepło
słonością ciszy
posyłam niepotrzebne słowa
w tęsknotę
i czekam
jak zbity pies
na zbitego psa
by lizać swe rany
i doganiać dzień