Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Życie jest ulotne

Ulka Bębnowska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ulka Bębnowska

Ulka Bębnowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Życie jest ulotne



Tak ulotne i kruche jest życie człowieka
Wystarczy jedna chwila i szybko ucieka
I nie zatrzymasz go, choćbyś bardzo chciał
I nie wiadomo, jakie chęci miał

Życie to jak najpiękniejszy kwiat
Jakiego jeszcze nie widział świat
Ale wystarczy jedna chwila
I staje się krótsze od życia motyla

To najcenniejszy skarb człowieka
A czas płynie, a czas ucieka
Jak rwący potok, jak wartka rzeka
Tak czas i życie szybko ucieka

Nie zmarnuj tego skarbu człowieku
Popatrz, za tobą prawie pół wieku
Ile przed Tobą, tego nikt nie wie
No, może tylko sam Pan Bóg w niebie

Przed Tobą jeszcze kawałek drogi
I jak ją przebyć, mój Boże drogi
By pozostawić miłe wspomnienie
Trochę miłości, ciche westchnienie

Żeby bez przeszkód dojść do końca
Tam, gdzie prowadzą promienie słońca
By z tej drogi nigdzie nie zboczyć
I by spokojnie wrota przekroczyć



Ulka Bębnowska

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Uroda w las gna

      Przez hehehehe · Opublikowano

      U mend, o, rum urodnemu
    • Waldemar_Talar_Talar
      Sfałszowane karty

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Posem - @Konrad Koper - dzięki - 
    • hehehehe
      I Bodzętę zdobi

      Przez hehehehe · Opublikowano

      I, i kod u Eudokii
    • Zbigniew Polit
      RABATKA

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      RABATKA   Kilka dni temu, Nie wiedzieć czemu, Wprost mi znajoma wyznała, Że moje wiersze Są coraz gorsze, I że to wszystko jest chała.   Gdzie się nie wczyta, Tylko krytyka, Tylko by komuś dowalić. - Mógłbyś czasami Ruszyć zwojami I delikatnie pochwalić.   Jako krwiożerca, Biorę do serca, Od dzisiaj tworzę w kolorze. Teraz napiszę, Bębniąc w klawisze, Coś o kwiatuszkach (o Boże!).   ***   Przy miedzy stara Stoi kopara. I przy silniku męt dłubie. Czasem zapali, Wówczas dym wali, Zwłaszcza, gdy czuje coś w czubie.   Otóż krok dalej, W kierunku alej, Wielka, kwiecista rabatka. Co znakomicie Umila życie, Fajna dla pieszych to gratka.   Rosną obficie, Ciesząc się życiem Kwiaty, porosty i zioła. Wszystkie pod rękę, Nucą piosenkę, Śpiewają chórem dokoła:   Cynie i bratki, Wilce, bławatki, Malwy, szarłaty, stokrotki, Dalie, rumianki, Astry, kocanki, Ślazy, złocienie, pachnotki.   Maki, lewkonie, Fiołki, piwonie, Dzwonki, petunie, orliki, Chabry, titonie, Bzy, pelargonie, Floksy, nasturcje, goździki,   Ale wśród tego, Tego wszystkiego, Życie po prostu się toczy. Ktoś nie dowierza, Ile tam zwierza, Jakiż ten wiersz jest uroczy.   Pszczoły, komary, I żuczek stary, Żabki, motyli tysiące. Ćmy, nawet ważki, Kreciki, ptaszki, A wszystko to na tej łące.   Natury czary, Piękno bez miary, Niebiański świat kolorytu, Cudności wszędzie, Na pewno będzie Znajoma pełna zachwytu.   Zero krytyki, Ni polityki, Żegnam, oddalam się tyłem. Kwiatki, motyle, Śliczności tyle, Zdrówka! Ja swoje zrobiłem.   ***   Potem, niestety, Krzyknąłem „rety”! Powiem wam, jasna cholera, Że ten męt starą, Wstrętną koparą, Zjeździł rabatkę do zera …   ***   Chłopcy, dziewczęta, Wnuki, wnuczęta, Inne stworzenia nam miłe: By cię głaskali, Maltretowali, Nie rób niczego na silę!  
    • Zbigniew Polit
      FIKU-MIKU

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      Młody lis, rankiem w kurniku, Robił kurce fiku-miku. Miała mu za złe, Bo zrobił pauzę. A on potrzebował siku …

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...