zakorzenienie

[Hanna Maryańska]

z zakorzenienia w zakorzenienie
nie wołam ciebie nie widzę ciebie
-zakorzenienie-

za tamtym drzewem za tamtym skwerkiem wczoraj siedziałeś
a ja tu jestem!
ja stoję w miejscu rozwidleń szukam
by cię zobaczyć by cię przywołać
w zakorzenieniu stoję jak w butach

[Pancolek]

Za dużo 'zakorzenienia'. Tekst wydaje się nieprzemyślany i mało pociagający. Przy następnym zagraj skuteczniej słowami, stwórz klimat i upewij się, że to co chcesz przekazać, ma wartość dla czytelnika.

Pancuś

[Tova_Brink]

a mnie się właśnie wydaje, że to panoszące sie "zakorzenienie" wynika właśnie ze zbytniego przemyślenia czyli przekombinowania:)

nie wołam ciebie nie widzę ciebie

za tamtym drzewem za tamtym skwerkiem wczoraj siedziałeś
a ja tu jestem!
ja stoję w miejscu rozwidleń szukam
by cię zobaczyć by cię przywołać
w zakorzenieniu stoję jak w butach

to tylko moja sugestia i wyobrażenie o wierszu, pozbawione dwóch wersów, na zakończenie wychynęła jakaś puenta

:-]

p.s. zastanawia mnie:"upewij się, że to co chcesz przekazać, ma wartość dla czytelnika." Pancusiu, rada, moim zdaniem, chybiona:)

[Pancolek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czyli lepiej pisać nie wiedząc, o czym się pisze? Albo tworzyć poezję gloryfikującą miłość autora, która mnie jako czytelnika nie interesuje?
Uzasadnij błędność mojego toku myślenia.

[Tova_Brink]

pisząc: "chybiona" nie miałam na myśli, że "błędna"
z mojej strony wygląda to tak: Ciebie, jako czytelnika coś może nie interesować, ale autor ma 50% szans na odgadnięcie, co też Ciebie, konkretnego odbiorcę, interesuje, z tym, że mnie to już może nie ruszać wcale i na tym polega problem
nie twierdzę, że każdy zawsze wie, o czym pisze:), ale tutaj komunikat jest raczej jasny
rozjaśniłam?:>

:-]

[Hanna Maryańska]

Dziękuję za Wasze komentarze.

Tova Brink Twoje sugestie są bardzo interesujące, mniej zakorzenienia a jakby więcej (pewnie wiesz o co mi chodzi).
Przekazuję dość jasno. Szczerze powiedziawszy ten wiersz wydaje mi się lekki i dużo nie ma do zgadywania. Egoistycznie potraktowałam utwór przyznam się, nie zastanawiałam się co pomyśli czytelnik, zresztą nie próbowałam nic przed nim ukrywać.

Nie lubię rozwiązywać tych supełków bo to mało profesjonalne (ale wiadomo-jestem amatorką ;) ), ale... Zakorzenienie jest symbolem ciężkiego i krążącego wokół każdego z nas -przyzwyczajenia, które wynika z braku wiary w to, że może być inaczej. Zacieśnia nam cały obraz. Jest go dużo i jest duszące i zamyka nasz kontakt z samym sobą i innymi. Tu, wiadomo: wkracza miłość, która chce być czymś więcej niż przyzwyczajeniem; wkracza tęsknota za niemożliwym, za tym czego nie można dotknąć, bo jest za daleko a tak blisko, że na wyciągnięcie ręki (wystarczyłoby umieć rozgałęzić). "Zakorzenienie" wlepia nas w ziemię, jest tragedią z którą jednak łatwo się godzimy, umiemy się w niej poruszać, stojąc ciągle w tym samym punkcie.
Ech...bo mnie to zdenerwowało, że nie wiem o czym piszę :) Może ciut za dużo kombinuję i tu faktycznie...Trudno się jednak odzwyczaić :) No i jeśli czytelnik widzi za mało klimatu, to też mój błąd. Muszę się poprawić :] Pozdrawiam Was ciepło!

[Sylwester_Lasota]

Podoba mi się. Co prawda, trochę inaczej sobie zinterpretowałem, niż to przed nami odkryłaś, bo jako wyznanie dziewczyny chcącej opuścić dom rodzinny by założyć własny dom (wtedy to zakorzenienie nie jest taką tragedią), ale to chyba nie takie istotne ;).
Pozdrawiam.

[Hanna Maryańska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki :)
Dlatego nie lubię "rozwiązywać supełków"... Bo wtedy świat poezji zanika, staje się hmm prozaiczny :)
Każdy ma doczytać sobie po swojemu. Ja nawet do końca nie przekazałam tego co czułam pisząc ten wiersz, więc jesli ktoś ma inne spojrzenie na ten wiersz to chyba dobrze..a na pewno fajnie :) Najważniejsze żeby kogoś wzbogacić i otworzyć przed nim jego własną emocjonalność, pozwolić mu po swojemu zinterpretować... To powinno być wartością samą w sobie dla czytelnika. A że robię jeszcze błędy...rozumiem i wszystko w sobie trawię...aż się poprawię ;) Pozdrawiam ciepło.