Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ulewa była.
Ulewą byłam.
Deszczem się zmoczyłam.
Deszczem się zatopiłam.
Byłam jak okręt tonący w ojczyźnie.
Byłam jak epitafium poświęcone Rzymowi.
Byłam jak archetyp marności.
Zmokłam.
Przemokłam do mokrej nici.
Tej Ariadny chcącej pomóc Tezeuszowi.
Burza była wielka.
Wielka jak wojna trojańska.
A może tą wojnę niedługo ujrzę?
Czas pokaże.
Czas wymierzy.
Bo on Panem chaosu.
Byłam przemoczona.
Czułam się jak Tyber wylany z koryta.
Ulewą byłam.
Makijaż codzienności zmyłam.
Mam nieokreślony kształt
Jak człowiek u Mirandoli.
Deszczem się zmoczyłam.
Obawę jutra zmyłam.
Przygotowuje się do wojny z szatanem.
Tym własnym i naszym.
Tym realnym.
Deszczem się zatopiłam.
Kielich goryczy i szczęścia wypiłam.
Mogłam szalę przeważyć.
Wybrałam rozczarowanie.
Czy daremne było to każde błaganie?
Zmokłam.
Jak posłowie greccy odprawieni czułam przegraną.
Mokra jest moja twarz.
Mokre są moje usta.
Mokre są moje oczy.
Mokre jest moje ciało
Od tych faktów popołudnia.
Od wyroku niebios.
Od palca boskiej ręki.
Złapana przez lewą rękę Boga
Zmokłam straszliwie.
Teraz ogrzewam się w zaciszu domowym.
Już jestem sucha do suchej nitki.
A Ariadna pomogła Tezeuszowi.
A okręt jeszcze nie utonął.
A wojnę Troi ujrzę wkrótce.
A marność jest marnością.
Była, ale nie jest.
A Tyber nadal w brzegach stoi.
Mirandola o godności nie pisze.
Zostały tylko słowa.
A szatan nie zwycięży.
A ręka Boga zawsze czuwa
I ulewę zsyła.
A ja już wyschłam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nie trzeba błyszczeć elokwencją, aby być filozofem Nie trzeba dzielić się myślami, bo można kogoś zabić słowem Drzwi mają szczeliny, ściany uszy, a szczery możesz być tylko z bogiem Ale zanim klękniesz do modlitwy, upewnij się, że nikt nie stoi pod oknem   Właśnie ci tłumaczę, że nie chodzi mi o to Powoli zmierzając do tego, że jesteś zwykłym idiotą w tym mieście nie dla mnie miejsca, piesi swym zwrokiem mnie gniotą  Wszczynam bojkot, pod oknem do księżyca wyjąc niczym kojot   Krew w śniegu piękna jest jak japonia  Właśnie dlatego nie chce pierwszy skonać Biało-czerwona, choć to nie jest polska Niektórych mądrych, chyba trzeba zacząć uczyć od podstaw   Nie jestem po to, aby mi ufać Nigdy nie wiesz czy w kieszeni siedzi nóż czy spluwa  a może nic? chociaż to raczej nie jest dziś  
    • @LessLove Bywam nierozsądna, ale tylko w piątki ;) Chulaj dusza ;) Wracając do meritum: być może świadomość rzeczywiście bazuje na iluzjach i sama je tworzy... ale czy naprawdę wolimy fantazje od czegoś, co możemy dotknąć? I chyba właśnie stąd bierze się to pęknięcie...
    • @Mel666 Wiele teorii mówi, że nasza świadomość operuje na iluzjach i sama je wytwarza. Czy warto trudzić się nad esencją i płacić radości absencją? Nie jestem zwolennikiem głupoty ale lekkoduszności -taaak :-) wydało się. Nie lubisz być trochę nierozsądna, powierzchowna... choć w weekendy lub w środy rano?
    • @LessLove To ciekawe. Nie myślałam o "pocałunku" jako o pojednaniu ciała i umysłu. W moim odczuciu ten konflikt nie daje się tak łatwo zażegnać.:) Poza tym panowanie nad rzeczywistością to tylko iluzja.
    • @Mel666 Problem w tym, że nie jesteśmy w stanie się skutecznie odseparować :-) To może najlepsze są metody niefilozoficzne. Dać ciału(zmysłom), co mu się należy a umysł... przekupić prostą wizją panowania nad rzeczywistością. Hmm, jedno i drugie jest w "pocałunku". Przy takiej aurze - na znak protestu (?) wyprodukowałem sobie rąbnięty rap:    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...