Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zacząłem uwielbiać zapach suszonych kwiatów
odkąd w każdej z was dojrzewa
milionami kobiet delikatnie bezwzględnych

teraz jak tylko szukam siebie w oddechu
zaczynam narkotyczną głębią wąchać
to co zdążyłem rozpoznać jak jeszcze żyło
tak bardzo chciało być piękne i dostojne

od nowa uczę się odczuwać piękno które chciałyście żebym zauważył
nawet mogę do woli nacierać nozdrza i być dumny za wszystkich


a na dobry początek
zebrać gołe łodygi
i wydrapać na ciele wszystkie winnice naszych błędów

tak bez okazji

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tomaszu, bardzo mi się podoba Twój zamysł ujęty w wierszu.
Nie miej mi tego za złe, że troszkę pozmieniałam tu i ówdzie.
Nie musisz tego brać pod uwagę, ale jak coś się przyda - to bierz:

(tytuł:) kobiety

"uwielbiam zapach suszonych kwiatów
zacząłem wyczuwać jak w was dojrzewa
milionami nut delikatnie bezwzględnych

szukam siebie w zabarwieniu woni
zaczynam narkotyczną głębią oddychać
dostojnym pięknem poznanym za życia
co tak bardzo nie chciało przemijać

od nowa zauważam i odczuwam jak chcecie uczę się
do woli nacierać nozdrza i być dumny nawet za innych


a na dobry początek
zbieram gołe łodygi
by wydrapać na ciele wszystkie winnice naszych błędów

tak bez okazji"

Serdecznie i pogodnie pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @bazyl_prost   Uważasz może, że my nie mamy o czym rozmawiać? ;) 
    • nie mam czasu na miłość z tobą violetto , nie obraź się , wiem że przedwiośnie to niecierpliwy stan ale struny nie zbuduję
    • @Berenika97   Bereniko. rozłożyłaś mój wiersz na warstwy ontologiczne, psychologiczne i metafizyczne. To co zrobilaś  jest nie tylko „ładne”, to jest myślące !!! dziękuję Ci za tę niezwykle przenikliwą i wielowarstwową lekturę . czytając Twój komentarz, miałem wrażenie, że moj wiersz został rozpisany na dodatkowy wymiar . jakbyś zobaczyła w nim trajektorie, których ja sam nie nazywałem wprost. rzeczywiście,  interesowało mnie napięcie między absolutem bliskosci a kruchością materii. to, czy świat rzeczy jest w stanie uniesć spotkanie, które przekracza jego miary. nie wiem, czy nazwałbym tę relację wrogiem fizyczności  ale z pewnością jest ona próbą jej granic. może nie tyle świat nie wytrzymuje tej bliskosci, ile człowiek    nie wytrzymuje jej konsekwencji. bardzo poruszyło mnie Twoje zdanie o 'estetyzacji cierpienia” to super trafne ostrzeżenie. myślę sobie , że wiersz balansuje właśnie na tej granicy  gdzieś między zachwytem nad możliwoscią a świadomoscią jej destrukcyjnego ciężaru. jeśli coś jest tu ostrzeżeniem, to może nie przed milością, lecz przed idealizacją, która zamienia żywe relacje w niedosiężne absoluty . dziękuję za tę interpretację bo ona naprawdę coś dopowiada  i  jednoczesnie zostawia przestrzeń. wiesz dobrze Nika jak bardzo brakowalo mi Twoich analiz. czasami czytajac je dawniej widziałem w nich fundament do  mojego tekstu który bez Twojej analizy chybotal się na poetyckich falach, aż Ty dawałaś mu stabilizację. dziękuję Nika. piękna moc dla Ciebie:)       @bazyl_prost   dla jednych jest żywsze a dla innych bardziej umarłe niż facet leżący w trumnie.   i nie ma tutaj wspólnych mianowników.   bywa tak, jak to pięknie powiedział znany filozof, że uśmiech życia........." ta czaszka już nigdy się nie uśmiechnie".   to tyle.      
    • Ok, ten Urbana, brunetko   Ok, Urbana na bruk, o!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...