Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Więc: Urodzeni po wojnie

Sławomir Hornik
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sławomir Hornik

Sławomir Hornik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Więc nadal to samo. On ma spierzchnięte usta. Ona włosy o zapachu tytoniu.
Za oknem zdarzyło się tyle, że mogłoby wystarczyć jedno zdanie: dzieci
czekają na pierwsze ptaki. I każdy wie, że tutaj zaklęcia wywołują się
same; wystarczy powtarzać: sen i dziecko, płomienie i woda. Bardzo słodki

miąższ, bardzo opaleni mężczyźni. Skóra będzie różowa od płonącego słońca,
oczy będą zielone od bezsenności. Zacznij wymyślać ciemność. Noc dzisiaj nie
przyjdzie, nie nazwie ich po imieniu. Więc w ustach ziarna, drzewa za oknem

są od dzisiaj nasze.

Bogdan Zdanowicz

Bogdan Zdanowicz

Opublikowano
Opublikowano

Już od tytułu autor prowokuje, niestylistycznie ;)
(podstawowa uwaga pani od polskiego; nie zaczynaj zdania od więc ;)
Ale nie koniec na tym.
"włosy o zapachu tytoniu" brzmia równie topornie, jak róże o zapachu róż ;D
A przecież można było płynnie, śpiewniej, lirycznie: jej włosy pachniały tytoniem...
Po coś to autor robi, chyba nie tylko dla prowokacji?
(wyłączając oczywiście "mogło by", które jest tylko i jedynie prowokacją ortograficzną!)
:P

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Można to odczytać jako nowy początek, wojna jako czas przełamany.
Spotkanie kobiety z mężczyną i... potem już poleeeciaaało...
:0
Logika mi się załamuje jedynie w tym ciągu:
"sen i dziecko, płomienie i woda"
Pierwsze zestawienie to podobieństwa, drugie - opozycja.
Dalej wiersz "biegnie" do końca właśnie na przeciwstawieniach udatnie podkreślając antynomiczność świata.

Najbardziej podoba mi się o wywoływaniu się.
;)
pzdr. b

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • orkan11
      Gdy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...