Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaczyna się tutaj, wychodzi z morza, wchodzi we mnie
wzorem piasku między palce. Gdy drzewa na ścianie
zdrapują farbę. Pod paznokciami trzymamy znane słowa,
ale czy widzisz miejsca? Kiedy nocą wymawiam
twoje imię z dymem w płucach, ale gaz się nie ulatnia
i nic nie spłonie. Po prostu umrze bezcielesne,
jak kiedyś dzieciństwo lub potrzeba. Głęboki oddech
o powrocie do domu. Dwa kroki od brzegu, dziwna bliskość
plecami do słońca. Jeszcze przypalisz najbliższe śniadania,
więc zawczasu zwilż usta. Przecież twój uśmiech
mnie nie potrzebuje, lecz mój wymaga nowego kapelusza,
światła pokonującego dystans. Pociągu stąd, z filmów,
w których wieczory znikają, niczym klucz w zamku. Lecz ty
zostaniesz i będę cię powtarzał, jak stolice państw. Kojarzył
według ulubionych drużyn. Poczekam aż ułożysz się
ze zwykłych słów albo dopiszę zapach kolendry
do metek twych ubrań. Jakkolwiek wytrzymam
lub pewnego dnia porozmawiamy o pamięci.

Opublikowano

"Poczekam aż ułożysz się
ze zwykłych słów albo dopiszę zapach kolendry
do metek twych ubrań. Jakkolwiek wytrzymam
lub pewnego dnia porozmawiamy o pamięci."
skąd ja to znam i się zastanawiałam dlaczego z kolendry a nie np z lawendy?
teraz też.:):)
pozdrawiam

Opublikowano

nie jestem w stanie zinterpretować tego wiersza.
Moje odczucia po przeczytaniu: wiersz nie należy do tuzinkowych,
jest napisany w szczególny, ładny sposób. Pierwsza połowa wiersza
daje skojarzenie z miejscowością nadmorską - Helem.
W drugiej - widzę odniesienie również do kobiety. Ta osoba w jakiś sposób jest
związana z peelem i z tą miejscowością.
Całość ma atmosferę tajemniczości i zadumy.
Może na swój sposób, niezbyt trafnie rozumiem ten wiersz,
ale czytanie sprawia mi przyjemność, podoba mi się.
Z pozdrowieniami
- baba

Opublikowano

Wiersz przeszkadza sam sobie.Nie znajduję sensownego uzasadnienia dla zaproponowanej przez ciebie formy zapisu.Jakoś nie mam ochoty przebijać się przez ten bałagan.Zdania (bo przecież nie wersy) typu: "Pod paznokciami trzymamy znane słowa,ale czy widzisz miejsca?Kiedy nocą wymawiam twoje imię z dymem w płucach ale gaz się nie ulatnia" odrzucają.Minus.Pozdrawiam serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...