Korzeń, knot, trzon, zaczepienie.

[Tomasz_Biela]

Proza ? Może. Prawdopodobny wizjoner, kilku przeszłych przecznic, zakrętów. I tak w nieskończoność, mojej utraty pamięci. Tak wstecz, z twarzami na każdej części ciała, której dobrze nie znam od tyłu. Jedna z nich wyłamała się i wyrywa do przodu. Uwięziona teoretycznie ponad całym organizmem; chociaż ból zaczepionego umysłu o obłędny punkt powietrza, stwarza kogoś typowego, kata.
Oparta historia o ciągłe przebywanie w domu, na karkach złudnej rodzicielskiej miłości, wcale, a nawet w ogóle, tym bardziej szczególe, nie jest łatwo znośna. Krzyże ustawiają się w zakazy, ciężko w takich chwilach znaleźć miejsce, kolanom na ziemi. Coraz więcej przestróg, hipnotycznych palców, drążących przymusowe, jednowymiarowe korytarze. Krecimy po nich, póki nie zaczną nam gnić paznokcie, a głowa, zacznie przypominać ryj. później, chcemy nazywać siebie człowiekiem, z nosem przyklejonym do linii papilarnych, co wciągają gorzej w wir zgubnego posłuszeństwa, niż jakikolwiek narkotyk.
Coś na początkowy wzór -nasz własny pokój, azyl, to coś, co nazywamy być może pokojem. To, jak on wygląda, zapewne jest tylko ułamkiem jednej (z resztą niekoniecznie) komórki nerwowej. Ona nie może zawierać się w jakimkolwiek sensie logicznym, poza niepojętą energią aury. Bo tak na prawdę, przestrzeń, w której się znajdujemy, dłużej o tę jedną myśl. Wyrzuca nas, z kąta w kąt, przecina i przygotowuje do genialnej zabawy w origami. Szczerze, niczego nie przypomina, prócz sreberka, w którym przeglądał się każdy pyszny i niedojedzony skurwysyn, albo z matki córka. Nie opisywałbym tego gdybym był pozornie czysty. Łza "kurwa" wcale nie jest czysta; więcej w tym goryczy i soli niż w moczu. Więc, zacznijmy powoli wchodzić do własnego pokoju, czując posmak wczorajszych i bardziej oddalonych, skrawków jedzenia. Nie przestaniemy po prostu oddychać. Nasze zmysły dopiero wtedy, zaczną myśleć po swojemu, wręcz pochłoną nieco konkretnej finezji niesmaku jaka panuje wewnątrz ludzkich słabości. Przecież pięcio, a nawet sześciowartościowy zmysł, potrzebuje (mimo usilnie rzeźbionej utopi) zróżnicowania, całej masy gnoju i kwiatów. Niestety, niektórzy z nas, nie pozwalają im normalnie funkcjonować. Pewnie z powodu kilku dobrych i złych aniołów ( jak dwa wrzody, mnożące się w dodatku sumienia) na miękkich i twardych ramionach. Fakt może niejasny, ale można przesadzić, nie powiem, że miałem dość. Na czym to polegało ? Polega. Mniej więcej, raczej rzadko mijam się ze smrodem. Prawdopodobnie z przyzwyczajenia, bo ono może być równie kanonizowane dopiero jak w kimś obumrze. A sfera duchowa poczucia rzeczywistości to już zupełnie zdrowy kał, bez niezbędnych do strachu przed chorobami zagroźeń. Śmierdzi bo święci, pachnie bo się obłędnie pragnie. No i Aniołowie w tym wszystkim, bohaterowie śmierci, ot tak. Przesadzają nasze odchody z miejsca na miejsce, często zamiast naszego wkładu, bo nam się nadzwyczajnie nie chce ruszać dupy. A niech chodzą za nami, płacą w końcu, za wiarę w nas. Ale przestańmy już przyprawiać miksturę, żeby jeszcze zostało coś do zrozumienia...cdn


///////





Proszę to odebrać jak ostatnie słowo po przecinku w tytule. krótka notka. nie będąca wierszem.

[zak stanisława]

Tomku, widzę że zmieniasz styl, nawet niezle ci idzie pisanie prozą,
ale wiesz co, wygon ty swojego Pla na spacer albo niech skopie ogród, to się uspokoi i nie będzie siedizał
w domu:):)
ścmok

[Marlett]

Tomku!
Tekst zaciekawia.Szkoda, że tak mało:))
bo wygląda raczej na wstęp do czegoś większego.
Jeśli będziesz tekst kontynuować chętnie zostanę czytelniczką.

Radości.

[Tomasz_Biela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miło. Cdn pierwszej części jest już.

pa.

[Tomasz_Biela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Spacer się przydaje. otrzeźwia.
Dziękuję za uznanie i z takowej strony.

pozdrowienia./

[Marlett]

Tomaszu!
Dobrze :))
Czekam na wiecej.
Słońca.

[Tomasz_Biela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:) coś się zmieniło, nie za wiele no ale. zobaczymy jak długo to potrwa.

[Judyt]

po przeczytaniu myślę sobie, że:
jest dużo do powiedzenia o tym tekście
ogólnie:
Autor przedstawił to co w około
z obserwacji poniekąd wynikające
i sytuacje i zatrważające widoki
ręce, mózgi, w sposób jaskrawy
i brutalny jak sam określa

b. szczegółowo:
katem jest uosobienie być może
Stwórcy jaki się jawi w perspektrywie
w.opisanej co w konsekwencji występuje:
m.in. gnicie, czy zagubione posłuszeństwo

poza tym:
Nasze zmysły dopiero wtedy, zaczną myśleć po swojemu,
wręcz pochłoną nieco konkretnej finezji niesmaku jaka panuje
wewnątrz ludzkich słabości. Przecież pięcio, a nawet sześciowartościowy

i co z tego zostanie pyta Autor?
Śmierdzi bo święci, pachnie bo się obłędnie pragnie.
--> tutaj być może udziela odpowiedzi

całość: odpycha w swoim brudzie nieogarnionym,
może cel-owo
ale można uznać że szczegóły zostały wyostrzone,
na tyle ile pozwolił komputer:P ( nabazgrolałam)

płeńta: nigdy nie przestanie przyprawiać
tak się zdaje,

pozdra. ciepła

[teresa943]

peel ma zniewolony umysł, wpadł a pułapkę i nie umie się wyzwolić;
można by pociagnąć to tym kierunku, że sumienie doprowadzi go
do poznania prawdy o własnej niemocy i popchnie ku Temu, kto
jest Panem życia i śmierci...odnajdzie drogę i opadną pęta, rozerwą
się kraty więzienia (własnego pokoju), otworzy szeroko okno
i poczuje się nareszcie wolny jak ptak...
Tomku, tak podchodzę do tekstów; jeśli zainteresują, puszczam wodze fantazji;
w tym tekście jest głęboka myśl o człowieku, o ego, które się szmoce;
świadczy, że Autor albo sam przeżywa rozterki albo jest bystrym obserwatorem rzeczywistości i spostrzeżenia przelewa na papier ukryte w metaforach;
nie brałabym opisanych obrazów dosłownie, dlatego nawet "dosadne"
sformułowania w tym wypadku mnie nie rażą;
ach, jeszcze jedno: trochę mam zastrzeżeń do interpunkcji (czasami przecinki
użyte są nie tu, gdzie trzeba), sory, to moje "zboczenie" w kierunku ort.

Życzę powodzenia w dalszej pracy.
Pozdrawiam
-teresa