Otucha

[Johny Brawo]

Zakurzony w oczywistej niestałości
Każdy świeci znowu blaskiem chorych serc
Zapuszczony w kolokwialnym micie złości
Który zniknie wraz z blednącym chórem świec
Niestrudzonym dyrygentem wszystko szyte
Choć czas i tak rozedrze z nas wszystkie te szwy
Pozostaniemy parą znaków w skoroszycie
I odrobiną życia w umysłach cudzych
Chyba nie warto broczyć w tnących ciągle myślach
Bo ktoś i tak nam w końcu nada życia kres
Więc zabij strach swym ironicznym ostrzem wyznań
Grzebiąc łopatą ignorancji każdy cierń

[Pancolek]

Zakurzony w oczywistej niestałości
Każdy świeci znowu blaskiem chorych serc
Zapuszczony w kolokwialnym micie złości
Który zniknie wraz z blednącym chórem świec
Niestrudzonym dyrygentem wszystko szyte
Choć czas i tak rozedrze (z nas) wszystkie te szwy => to po polsku? ;p nawias ciach
Pozostaniemy parą znaków w skoroszycie => dobre.
I odrobiną życia w umysłach cudzych
Chyba nie warto broczyć w tnących ciągle myślach
Bo ktoś i tak nam w końcu nada życia kres
Więc zabij strach swym ironicznym ostrzem wyznań
Grzebiąc łopatą ignorancji każdy cierń

Jeden wers super, zaznaczone bardzo nie tenteges, reszta średniawa, bo wchodząca w strefę niepotrzebnego uwznioślenia. Jednak widać przebłyski i pewne niekonwencjonalne rozwiązania.
+/-

Pancuś

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie przepadam za 'bezprzystankową' formą,
przemyślenia ciekawe,
jednak brak miejsca na myśli własne odbiorcy,
tak wyłożone bardzo, może taki refleksyjny zamiar,


pozdrawiam :)

[Baba_Izba]

dobre rady, warto skorzystać:
zachęcają do dalszej pracy, czytania, uczenia się
i coraz to nowych prób pisania;
ja tez zachęcam!
Pozdrawiam mile
- baba

[teresa943]

byłam, czytałam

serdecznie pozdrawiam
-teresa