Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

klasycznie polifonicznie
oddychają membrany
budząc staroświecki pierwiastek

rozpływam się w metawszechświecie
od anno Domini 1986
ty nigdy nie będziesz

bogowie zrzucą odpowiedzialność
potną cię skalpelem
by wrosnąć w skórzane fotele

opuszczone odejdą ich sny
wysuszą swe twarze

to będzie zanim zobaczysz
zanim zrozumiesz że to
ziemia krąży wokół słońca
nie odwrotnie

bogowie zabiją bogów
z szybkością stworzenia
nie będą nosić ich w sobie

a ci którzy w imperatyw uwierzą
zgłupieją w mądrości
imperatywy kategorycznie upadły

i nigdy nie dowiesz się
że ty nie jesteś człowiek

Opublikowano

może 'swoje' zamiast 'swe'?

bogowie zrzucą odpowiedzialność
potną cię skalpelem
by wrosnąć w skórzane fotele

(...)

bogowie zabiją bogów
z szybkością stworzenia
nie będą nosić ich w sobie

Te wersy najbardziej mi się podobają. Jest coś ciekawie niepokojącego tutaj - oczywiście także niepoprawny politycznie pogląd, choć odczytywać można różnie.

Pancuś

Opublikowano

mam mieszane uczucia, ogólnie - bardziej na +,

to będzie zanim zobaczysz
zanim zrozumiesz że to
ziemia krąży wokół słońca
nie odwrotnie


koniecznie zrób coś z tym - przegadane,
moim zdaniem - powtarzasz się.
Pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Dziś przebyliśmy krótką drogę na niej był skwar i trochę patrzenia  bez zrozumienia   gdy trafiłem do celi opowiedziałem własną historię trochę tak jakbym zakrywał słońce   praca urwała się na chwilę ze smyczy pobiegła na inną zmianę   może nasza droga była odkupieniem win wiem tyle, że musieliśmy się rozejść   jeśli światło zaprowadzi mnie na otwarty ocean popłynę ale to marzeniem będzie tylko na jakiś czas   bo przecież bardziej zależy mi na zrozumieniu a im tego więcej tym góry stają się wyższe bo jedno z nas zamiast gwiazd wybiera noc. 
    • @karenka   Piękny wiersz o walce, jaką każdego dnia toczymy z chaosem i powierzchownością współczesnego świata. Świetny jest ten kontrast między „tanimi wizjami z pierwszego tłoczenia” a głęboką tęsknotą serca, która na szczęście ostatecznie wygrywa. Ten wiersz działa jak literacki hamulec bezpieczeństwa - zmusza do refleksji, budzi ze snu i przypomina, gdzie tak naprawdę bije źródło prawdy. Ostatnia strofa przynosi ukojenie i nadzieję. 
    • @Toyer   Świetny pomysł - zażalenie do Nieba jako forma na gorzką refleksję o klimacie. Anioł, który zwraca odpowiedzialność ludziom, i personifikacja Ziemi jako kobiety z "uzasadnionymi kaprysami" dobrze łączą wątek ekologiczny z ironicznym komentarzem społecznym. Choć ostatnia linijka trochę zaskakuje. :)
    • @andrew   Podoba mi się personifikacja czasu, który "także tęskni" - to nadaje całości prawie fatalistyczny, ale spokojny ton. A na końcu akceptacja losu - brzmi bardzo kojąco.
    • @wiedźma   Piękny tekst! Ta metafora „błota na butach” jako dowodu na to, że się idzie i doświadcza, niesamowicie do mnie trafia. Zatrzymanie na poboczu jest koniecznym momentem na złapanie oddechu i zyskanie dystansu. Brzmi jak pochwała własnego tempa w świecie, który wiecznie gdzieś pędzi.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...