Mamo!

[Mar_tula Joppulkowa]

Dziekuję Mamo,
że mnie urodziłaś
nauczyłaś mówić,
chodzić nauczyłaś.

Dziękuję Mamo,
że byłaś przy mnie
przytulałaś do siebie
wyczekiwałaś w oknie.

Dziękuję, że w tak niedługim czasie
i przy nie lada wysiłku
zrobiłaś z małej córeczki
człowieka światłego umysłu.

Dziękuję, że pozwoliłas mi się uczyć,
zdobywać wiedzę
chodzić spać wieczorami
umacniałaś w Boga wierze.

Dziękuję, że mnie ochrzciłaś
i dałaś mi me imię
i, że jestem strzelcem
także dziękuję.

Dziękuję, że pytasz
czy dobrze się czuję,
że dajesz pięć złoty,
gdy Malarzy kupuję.

Dziękuję, że dałaś mi
dwóch braci wspaniałych
bez nich by życie
było zbyt szare.

Dziękuję, że mnie kochasz
i jesteś wciąż przy mnie,
że z Tatą i braćmi
jesteśmy rodziną.
(21.05.2000r.)

[Thomas Deszcz]

W pierwszej strofie ostatni wers zgrzyta. Ja daję małego +.

Pozdrawiam.

P.S. Widzę, że i pani kolekcjonuje "WIELKICH MALARZY".

[Mar_tula Joppulkowa]

"W pierwszej strofie ostatni wers zgrzyta. Ja daję małego +.

Pozdrawiam.

P.S. Widzę, że i pani kolekcjonuje "WIELKICH MALARZY"."

zgrzyta..? może to po prostu zależy od tempa czytania.. ale dziękuję za komentarz.. :)
P.S. zakończyłam kolekcjonowanie na 107 numerze.. a w obecnej nowej edycji też się zgubiłam.. i chyba tylko zamówienie zaległych numerów pozwoli mi zebrać całą kolekcję :)

[staszeko]

Najpierw „urodziłaś”, a potem dwa razy „nauczyłaś” — fakt, trochę zgrzyta.

Trochę zbyt patetyczne jak na mój gust, dobrze że nie pesymistyczne, ale najlepszy byłby wiersz gdzie smutek jest wymieszany z radością.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.