dramat jednego aktu

[Mirosław_Serocki]

Cichy dom na skraju podmiejskiego osiedla. Przez jedno okno widać ulicę zazwyczaj pustą, przez drugie zagląda do domu rów melioracyjny, w którym płyną ścieki z pobliskiej fabryki gwoździ i rachityczna sosenka, która pochyla się coraz bardziej w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.
Na tapczanie siedzi Aurelia Leń i jej były, ale mimo wszystko przyszły mąż - Ariel Leń. Ich syn, Bogucjusz, przebywa obecnie na zajęciach z praktycznej nauki zawodu. Rano pewnie przyniesie do domu radio samochodowe albo wezwanie do stawienia się.
Ariel powoli podnosi głowę znad miski frytek a drobinki soli wirują wokół jego wąsów. Palcem wskazującym wskazał od niechcenia wskaźnik i zagaił rozmowę.
Ariel:
-Dzisiaj udzielę wskazówek. Musisz się rozebrać.
Aurelia:
-Do rosołu czy dzisiaj pomidorowa?
Ariel:
-Wystarczy, że gacie zdejmiesz.

Koniec

[Daniel Piaszczyk]

och ale to piekne, nie czytałem dawno już czegoś równie dobrego,
ach ale metafory i w ogóle...
pienie to napisałes Mirku masz talent...

[Mirosław_Serocki]

Wiem, wiem... A wróble, urzędowo, mają wagę 5 kilogramów.

[staszeko]

Zabawna końcówka; reszta też niezła.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.