Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Konkurs na najwymyślniejszy wiersz dadaistyczny


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wojtek Bezdomny: no, to mi przybliżyłeś, podobają mi się Twoje!

A A
AAA ja
A sobie kupnę:
ga - ga da - da
ga da ga da ga to
drewniany zabawka to
koniku a to to
ot a to to
war a toto
ta to
kla to
pa to to I I
I I ))
I w noc I
I__niku______I

Nie poszło mi gładko: sama sobie wpisuję: K U P A !

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i to jest wlasnie tak - ktoś sobie stworzy coś fajnego a potem przyjdą "następcy" i się okaże że oni sie tam nawet reguł dopatrują...
naprawde tak bardzo potrzebujecie sie szufladkować??
czyli co? jakbyś nie powiedzial ze to jest w konwencji dada to by było gorsze?
albo jak powiesz, to staje się lepsze...
powołujecie sie na jakieś definicje a wszystko to Sztuka, a sztuka ma pobudzać - jeśli pobudza to działa, nieważne jak ją nazwiesz, jeśli jest kiepska - to jej żadna teoria nie uratuje


się rozumie ale... to nie jest tak, że robimy coś bez przyczyny,
no i nie mylmy wierszydeł z grafiką ascii,
tak i znaki poza-słownikowe dyskwalifikują
typu: *******
jeśli nie - to zaraz zeskanuje wam kawałek płótna
albo wrzucę zdanie po farkimsku na specjalnie
powstałeś czcionce pod ten język

a to że ktoś powiela formę dada to czysta normalka
zupełnie tak jakby napisać sonet
oryginalność bywa niestety ograniczona

"gdyby istniał ciemniejszy kolor niż czarny
na pewno chodziłbym w nim codziennie"

dada ma swoje reguły - się chyba nie nagadam...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie no chodziło mi o idee klasyfikowania (ale to raczej taki jałowy spór, w sam raz na 1:40 w nocy :) ) - bo dla mnie generalnie sztuka to wychodzenie POZA reguły, kiedy jednak znajdzie sie zbyt wielu obsesyjno-kompulsywnych, którzy zaczynają twierdzic że jednak sztukę ograniczają jakieś reguły, pojawiają się buntownicy i nowe prądy, które od nowa głoszą że reguł nie ma - i jednym z takich zrywów był chyba dada - jeśliby zaczać twierdzic że dada tez rządzi sie regułami, to wtedy wsród dadaistów pojawili by sie predzej czy pozniej tacy, którzy tym regułom by sie sprzeciwiali i powstałby rozlam - ale co najzabawniejsze - ci "odmieńcy" głosiliby te same hasła, co założyciele - i tak w kółko...

ot i moja wersja historii :)
są dwa gatunki ludzi - ci którzy potzrebują reguł i ci ktorzy nie potrzebują :)
Opublikowano

ale ja jestem raczej tym drugim
- dobrze, że pan mnie nie zna - przeraziłby się pan
do czego jestem zdolny
szkoda gadać - się mi wszystko miesza -
ale cholercia nawet to mieszanie się na czymś opiera
- to tragizm, niestety
a teraz wiersz z "regułami":

------------------

01:55

kikoro fe mu et nara
kifu mu ed
artpffu srr
ka-pe
szszszsz...- zwar

plt plt plt
chrr - ad ed infinito
sru...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie no chodziło mi o idee klasyfikowania (ale to raczej taki jałowy spór, w sam raz na 1:40 w nocy :) ) - bo dla mnie generalnie sztuka to wychodzenie POZA reguły, kiedy jednak znajdzie sie zbyt wielu obsesyjno-kompulsywnych, którzy zaczynają twierdzic że jednak sztukę ograniczają jakieś reguły, pojawiają się buntownicy i nowe prądy, które od nowa głoszą że reguł nie ma - i jednym z takich zrywów był chyba dada - jeśliby zaczać twierdzic że dada tez rządzi sie regułami, to wtedy wsród dadaistów pojawili by sie predzej czy pozniej tacy, którzy tym regułom by sie sprzeciwiali i powstałby rozlam - ale co najzabawniejsze - ci "odmieńcy" głosiliby te same hasła, co założyciele - i tak w kółko...

ot i moja wersja historii :)
są dwa gatunki ludzi - ci którzy potzrebują reguł i ci ktorzy nie potrzebują :)

od reguł to już chyba dawno odeszliśmy (a po 40 latach dadaizm rzeczywiście padł, to fakt), ale nigdy nie odejdziemy od granic - nawet tak prostych jak ów prostokąt, w którym wpisujemy tekst (bo jest to jego naturalna granica). Stąd Bóg, jako stworzyciel wszechświata, którego do tej pory człowiek nie ogarnął, jest poza każdą granicą. To oczywiście przykład, ale dość wyraźny na to, że nie ma nurtu w sztuce, którego by coś nie ograniczało. Dlatego takie wyjście to wg mnie utopia, tworzona przez geniuszy jak Breton, albo przez kretynów, którzy głodzą psa na śmierć w muzeum i zamiast iść do pierdla, dostają nagrody. My jesteśmy ułomni, a przez sztukę wydaje nam się, że mniej. Ale tylko wydaje.
Opublikowano

Bawi mnie jak wielu wpada w pułapkę formy, czy to naprawdę o to chodzi? Powinniśmy pisać wolni, oderwani od umarłych już haseł, bo jak się okazuje taka poezja może doprowadzić do ślepego zaułka. No przynanmniej jej nieznajomość. Ja tworzyłem wiersze stosując podobne efekty, co dadaiści, lingwiści; nie zamykałem ich w formę. Czym jest forma? Może współcześnie już nam niepotrzebna?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


masz racje z tą analogią - jeżeli od małego nas tresują, że jest jakiś wielki brat ktory patrzy i ktory ustala bezsensowne reguły ktorych musimy sie trzymać bo inaczej spotka nas kara.. i nawet o ich sens sie zapytac nie mozemy - bo spotka nas kara i nienawiść... to po takiej tresurze - ("słuchaj się i nie zadawaj pytań") - nie dziwi, że niektórzy nie radzą sobie kiedy nikt im nie narzuca reguł, zasad i ram w ktore muszą sie wciskać
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


byleby z tym odchodzeniem od formy nie przesadzać - bo jednak jest ona potrzebna do komunikacji - a z tego co widze niektorzy (mam tu na mysli wierszyk Bezdomnego, ktorego ni w ząb nie czaje :) ) myslą że odrywanie sie od ograniczeń to tworzenie bełkotu, ktorego oni sami za dwa tygodnie odczytać nie będą już umieli :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


byleby z tym odchodzeniem od formy nie przesadzać - bo jednak jest ona potrzebna do komunikacji - a z tego co widze niektorzy (mam tu na mysli wierszyk Bezdomnego, ktorego ni w ząb nie czaje :) ) myslą że odrywanie sie od ograniczeń to tworzenie bełkotu, ktorego oni sami za dwa tygodnie odczytać nie będą już umieli :)


tu pan przesadził, bo co jak co
ale swoje bazgrowiny, to odczytam nawet za sto lat
i ma to swoje podstawy

pierwszy mój wiersz należy czytać od tyło (od dołu),
drugi oparty jest na kolorach
a trzeci na mowie języka staro-farkimy,
- do zwierząt nie trzeba mówić jasno, a jedynie odpowiednio
akcentować, co czynie

to nie są przypadkowe twory, lecz wrażliwe kompozycje
proszę o zdjęcie ciemnych okularów
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


chodziło mi o to że są niekomunikowalne..
i generalnie o to żeby nie mieszać "wolności" i braku ograniczeń z odchodzeniem od norm komunikacyjnych -bo to raczej manieryzm
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a co mnie obchodzi komunikatywność?
po pierwsze - ja się bawię - zatem moje wiersze są równe "dada"
po drugie - skąd pan może wiedzieć,
że nie znajdzie się banda wariatów
pokręcona na mój wzór i wszystkiego nie strawi?

manieryzm to to:

**************


kłaniam się
  • 3 miesiące temu...
Opublikowano

Jestem idiotą Jestem mędrcem
Jestem w dwóch miejscach na raz i w jednym na dwa
tu i tam
tam i tu
tamtu
tutam


Od formy uciec nie można, co można zobrazować na przykładzie przechodzenia przez ulicę,
możesz wybrać drogę przez pasy, czyli wpisać się w formę albo się zbuntować. Buntując się, również wpisujemy się w formę, bo przybieramy dany schemat zachowań.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Najszanowniejsi... Gdy tylko polski Internet obiegła wieść o napisaniu przez Jasia Kapelę trzydziestu tekstów o tematyce proaborcyjnej w ciągu jednego roku, po zapoznaniu się z częścią z nich zastanowiłem się mimowolnie czy ja zdołałbym napisać trzy wiersze o wymowie antyaborcyjnej w ciągu jednego tylko wieczora… I nim zdążyłem się nad tym dobrze zastanowić już kilka rymów przeciwko aborcji napłynęło mi nieproszonych do głowy…   Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!... I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...     ,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”         Choć w obskurnych lekarskich gabinetach, Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat, Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza, Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,   Choć niejedna wymodlona ciąża, Podług diagnoz była zagrożona, A rozbudzona w sercu matki nadzieja, W ułamku sekundy niekiedy gasła,   Choć natrętna proaborcyjna propaganda, Niczym straszna upiorna zjawa, Usiłowała w ich myśli przenikać By zamęt i zwątpienie w nich siać…   Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości, Załganych pseudoekspertów opinie i głosy, W pamięci tak wielu z nich się wyryły, Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę, Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę, Uśmiechając się zarazem serdecznie,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy biorąc na ręce swe dziecię, Słowami przyobleczonymi w cichy szept, Obiecywała mu życie szczęśliwe,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice, Pochwycona silnym wzruszeniem, Pierwszy jego ujrzała uśmiech,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy pewnego dnia niespodziewanie, Padło z dziecięcych usteczek… - Mamusiu kocham cię…   ,,W oku niejednej matki”        Gdy w murach kościołów gotyckich Światło padające z kolorowych witraży Na twarze roześmianych dzieci, Migocąc wesoło na nich zatańczy,   Gdy maleńkie rączki dziecięce, Uczynią znak krzyża na czole, W niejednym stareńkim kościele, W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy ukradkiem łzę, Która perląc się w jasnego dnia świetle, Przetnie niekiedy blady policzek,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy winy poczucie, Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień, Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…   I niejedna młoda matka, Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach, Wzruszona w głębi matczynego serca, Pobiegnie myślami do tamtego dnia,   Gdy tamta straszna diagnoza, Padła z ust starego lekarza, Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła, Że zagrożoną była jej ciąża,   Gdy pędzący na oślep świat, Nagle jakby się zatrzymał, Zimny dreszcz przebiegł po plecach, Z przerażenia tchu złapać nie mogła,   Gdy diabelska pokusa Odrzucenia nauczania Kościoła, W głębi duszy się tliła, Niczym kiełkujący z wolna chwast…   I spoglądając w oczy swych dzieci, Ocierając ukradkiem łzy, Niejedna przeklnie tamtą myśl, Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,   I niejedna Maryi podziękuje, Że w serca ich wlewając otuchę, Nadludzką wtedy dała im siłę, Ocaliła cudem zagrożone ciąże…   ,,Widziałem w mym śnie…”        Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Połamane o uliczne chodniki, Bez litości zmiażdżone obcasami, Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,   Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Ciśnięte do koszy na śmieci, Niszczejące pomiędzy odpadami, Obgryzane nocami przez szczury…   Widziałem w mym śnie w kościołach starych, W cieniu nadkruszonych murów gotyckich, Rozmodlone młode Polki, Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,   Modlące się by w kolejnych latach, U boku ukochanego męża, Dostąpić łaski licznego potomstwa, Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…   Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci, Śpiące nocami pod sercem matki, Niekiedy mimowolnie ssące kciuki, Wyczekiwane przez swe anioły,   Tak bardzo pragnące być kochanymi, Przez świat w wojnach pogrążony, Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści, Do Boga wciąż odwrócony plecami…        
    • @Mitylene utwór ma w sobie coś  klasycznego, czystego, kryształowego, niczym mityczne źródło Aretuzy.
    • @Berenika97 Dziękuję za tę nobilitująca dla mnie uwagę o dialogu z W. Szymborską. Bardzo lubię Jej poetykę, ale nie w pełni znam Jej twórczość. Ty i Poet Ka zwróciłyście mi na to uwagę. Kiedyś wcześniej padła podobna uwaga o korelacji tematu/poetyki z Wisławą. Za mało czytałem dotąd poezję. Może to Cię ubawi, ale na tym portalu studiuję poezję "z wypiekami", ponieważ sporo utworów i sporo autorów na poezja.org pisze ciekawie, inspirująco dla mnie. Jestem prawie poetyckim profanem w Waszym towarzystwie, bo mam literacką wrażliwość, ale do marca `26 w ogóle jej nie eksplorowałem w poezji. Dojrzewam przy Was, dziękuję. @Gosława  Dojrzewamy na pogrzebach. Podobnie na rozstaniach z mniej zasadniczych powodów. To brutalne i skuteczne metody. To boli, ale nie nie chcę się na nie uodparniać :-) @Poet Ka Dziękuję uważna i łaskawa :-) @KOBIETA Jakżeby inaczej u Ciebie, trzpiotko

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Chwila zawieszenia pomiędzy światami jest podróżą przez pole maków. Czuć zapach opium. Z daleka szumi Morze Egejskie.
    • @Berenika97 Tak, zakochanie/zatracenie, może zakochanie w zatraceniu... Dziękuję! :)    @Lenore Grey Bardzo mi miło :) Pozdrawiam    @iwonaroma Pociągają czasem te przepastne... Dziękuję za zatrzymanie :)   @viola arvensis Chyba tak. Bardzo dziękuję :) Pozdrawiam 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...