Wierszyczek

[Duch7millenium]

Była sobie żaba

i spotkała kraba,

krab jej prosto w oczy,

że dziś w staw jej wskoczy,

 

Ona uśmiechnięta,

w krabie myśli wzięta,

wzięła na jezioro,

bo w stawie już ryb sporo.

 

Mówi mu: ja mam męża

A on do niej: sprawa stęża

To zaś ona: jestem zapłodniona,

A krab na to: może w kolejne lato

 

Żaba panikuje, tłumaczy się i knuje,

Myśli, niezłe z tych krabów ch*je.

Krab kleszczami się zaleca,

Żaby to jakoś nie podnieca.

 

Robi skok w bok, 

krab za nią w krok,

Ona rozsierdzona,

Mówi, że już była zaręczona

 

On nie daje za wygraną,

ma chętkę nieposkramianą,

I tak się toczy bój, 

o to, kto porzuci kłótni znój,

 

Skaczą, tu i tam, 

przejścia ni w tę, ni sio, ni siam,

Więc rechota żaba

o swojego ropucha brata.

 

Krab już zły skoczył w przód,

i żabę chwycił w kleszczy lód,

Ona, że gwałt, krzyczy,

W potwornej goryczy.

 

A krab się przygląda ofierze swojej

W szponach, w chwili okrojonej

i myśli o niej: zjeść,

tak więc żaba powiedziała życiu: "cześć".

 

 

Lubię kicz.