Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kiedy odkryła, nie było to samo
nie pachniało jak wtedy,
gdy po raz pierwszy ogarniała dłonią
przyszło im czekać, raz. pamiętała.
czas stanowił.

prześlizgiwali się po krawędziach
czując prawie smak ale nie dotyk

Najostrzejsze rysy miało, gdy ktoś umarł
starała się, wypełniała żeby nie uronić
Od lat nie czuła,

dzisiaj też było namiastką,
bez imienia
kartą
zapisaną po wypadku

Opublikowano

Obiecałem pomyśleć nad wierszem i pomyślałem (zapomnijmy o mojej interpretacji z priva,
choć były przesłanki pozwalające na taki odczyt - "najostrzejsze rysy" - to głównie mnie zmyliło).

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Widzę, że pole do interpretacji jest ogromne, bo moja jest zupełnie inna,
a za klucz do niej uznałem poniższe słowa:

wypełniała żeby nie uronić
Od lat nie czuła


Bo ja to "wystudzenie" odczytałem właśnie odnośnie uczucia
(takiego czy innego, a może każdego jednego - bo "nie było to samo, nie pachniało jak wtedy").

Uczucia i ciało (sfera cielesna i sfera duchowa) - fajnie móc odczytywać jeden tekst
na aż tak skrajnie różne sposoby. To, że w zamierzeniu mowa jest o ciele wiele mi wyjaśnia
(nie wiedziałem jaki jest sens słów "ogarniała dłonią", za nic mi nie chciały pasować, był jeden zgrzyt).
Ale, kurczę, najciekawsze jest to, jak interpretacja dzie wuszki łączy w sobie obie te koncepcje!

Jeśli chodzi o stronę techniczną mam pewne wątpliwości
(sformułowanie "czując prawie smak" jakoś nie bardzo mi się podoba,
do "ogarniała dłonią" też nie jestem całkowicie przekonany)
i przyszedł mi też do głowy taki pomysł, że gdyby "prześlizgiwali" zamienić na "prześlizgiwanie"
fragment ten nieźle by się komponował ze strofami, które oddziela (przynajmniej wcześniejszą,
bo z następną to już nie za bardzo, ale jeśliby wpakować te dwa wersy w nawias, wszystko jest możliwe)
ale nie chcę za bardzo namieszać, bo w obecnym kształcie źle nie jest, a styl każdy ma swój.

Jest parę momentów, które mnie urzekły:
"od lat nie czuła" można też czytać "od lat nieczuła" - niby tak samo, a jednak nie tak samo
(ponadto wyrażenie "od lat" też niesie ze sobą różne znaczenia, zwłaszcza w kontekście słów
raz. pamiętała.
czas stanowił.

(a "raz", jak wiadomo oznacza również "cios, uderzenie")
chociaż być może to już jest moja nadinterpretacja, ale niech to, lubię wynajdować takie smaczki).

Podoba mi się także jak "zapisaną" z ostatniego wersu świetnie się łączy z wcześniejszym "wypełniała",
choć zamiast "żeby nie uronić" bardziej by mi pasowało "tak, by nie uronić"
(możliwe, że odczytuję inaczej niż trzeba, ale wolę właśnie w ten sposób).

No, tyle tytułem moich zwidów i herezji ;)

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...