Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jak zwykle kupa gniotów w Z*, kilka fajowskich wierszy w D i tyle. Czy to forum ma jeszcze szansę kogoś zaskoczyć ? Czy to już trup jak dokonania z działu Z?
Tyle, bo to już nudne się robi.
Dobranoc.

* no, 5 faktycznie dobrych utworów, ale to tylko 4 Autorów, ponieważ jedna Autorka się powtarza.

  • Odpowiedzi 40
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie da się.
Lilianna
Maryjanna
i tak z góry na dół :(

Bojkot proponuję i wchodzenie w znośnych pisarzy bądź czytanie słabych wierszy kończyć na 2 wersach - zacząłem to praktykować ;) Miooodzio.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie da się.
Lilianna
Maryjanna
i tak z góry na dół :(

Bojkot proponuję i wchodzenie w znośnych pisarzy bądź czytanie słabych wierszy kończyć na 2 wersach - zacząłem to praktykować ;) Miooodzio.
Ja to już dawno zacząłem praktykować:)

Czasami popatrzę tylko na wersyfikację i już nie czytam:D
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bojkot proponuję i wchodzenie w znośnych pisarzy bądź czytanie słabych wierszy kończyć na 2 wersach - zacząłem to praktykować ;) Miooodzio.
Ja to już dawno zacząłem praktykować:)

Czasami popatrzę tylko na wersyfikację i już nie czytam:D

To na pewno o Pancolku, bo dawno mnie nie komentowałeś ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja to już dawno zacząłem praktykować:)

Czasami popatrzę tylko na wersyfikację i już nie czytam:D

To na pewno o Pancolku, bo dawno mnie nie komentowałeś ;)
Przeczytałem dziś Twój wiersz z W, i to w całości!
Ale chciałbym zawsze tylko chwalić, więc nie skomentowałem, bo i też nie miałem żadnych argumentów poza gustem, więc chyba na nic by się nie zdał taki komentarz w warsztacie.
Opublikowano

ale problemem jest że publikują w Z czy generalnie że słabo, czy że w ogóle mają czelność wiersze pisać skoro to takie elitarne zajecie dla elitarnych jednostek??
bo: podział na działy to generalnie taka lipa i przejmowanie sie tym raczej prestiżu nie dodaje :)
a że słabo - pomijajac kwestie ontologiczne dobra i zła :) - jakoś się chyba muszą nauczyć, m.in. do tego słuzy to forum... a poza tym służy chyba też do tego żeby ludzie lubiący pisać wierszyki mogli sobie posiedziec w wspolnym gronie i sie powymieniac swoimi wypocinami - a nie tylko w celu odkrycia drugiego mickiewicza - ktory swojądrogą jest dowodem na to, że nie tylko teraz zdażają sie grafomanii i jeszcze wiekszym na to że gusta są rożne - wiec ostrożnie z ocenami
pozdrawiam, bo późno :)

Opublikowano

można chyba tylko ręce rozłożyć

ja raczej upominałbym sie o trzeci dział, poniżej "P" - powiedzmy
"SP" - super początkowy. Tam mam ochotę wstawiać swoje
marności po tym co ostatnio dano mi zobaczyć
(sprawa nie dotyczy tego forum rzecz jasna).

pzdr. Wojtek

Opublikowano

Panie i Panowie! Wbrew pozorom, od początku doskonale zrozumiałam
sens i cel wklejenia „wiersza” „somnambulizm”- przez Amerrozzo,
„będzie się ocierał o wasze trędowate twory. Trudno. Moja strata.”
- uznaję za zbyt mocno powiedziane. Nie twierdzę, że mam rację, nie
biorę powyższego stwierdzenia do siebie, bo wiem, ze moje wiersze są
niskich lotów i nigdy w dziale „Z” ich nie umieszczałam, choć o mało
do tego nie doszło w pierwszym dniu „odkrycia” tego Forum; przez
pomyłkę ( ustrzegł mnie przed tym limit ).
Moim zdaniem, większość osób wkleja wiersze do „Z” właśnie przez pomyłkę,
może jak ja, korzystają z Internetu czy z Forum od niedawna, (tym należy to
uświadamiać życzliwie przez wpis), część to robi świadomie; na przekór
bogom, którzy chcą Olimp zatrzymać dla siebie, nieliczni tylko (sądzę)
uznają, że ich wiersze kwalifikują się do tego działu.
Czytałam dyskusje na ten temat i jest to „temat rzeka” – nie wiadomo co
i jak. Zwłaszcza „jak”.
Dotąd nie wiem, kto decyduje, lub decydować ma, że autor (i jego dzieła)
już dorósł do działu dla wprawnych poetów. Jakie są kryteria; jego ocena
o własnej twórczości, ocena innych piszących, ilość wydanych tomików,
czy tomów, wrażliwość, odczucie??
Chcąc wzbogacać swoją wiedzę, sięgam również do Zetki i razi mnie to,
na co tam można natrafić, nie znam się tak dalece na poezji, aby oceniać innych,
stopniować na: wybitne, b. dobre i dobre, ale chałę rozpoznam bezbłędnie!
Ona tam będzie gościła, czy chce ktoś, czy nie. W tej chwili nie ma na to sposobu
i kryteriów ograniczenia.
Teraz kilka zdań na temat pisania wierszy. Różne powody nami kierują. Pochwalam
to, jeśli ktoś pisze, bo czuje, że ma talent, że ma coś do przekazania innym
w formie wiersza. Dąży do doskonałości, dużo czyta, kształci swoje umiejętności.
Może kiedyś zabłyśnie jego gwiazda. Ale każdy miał swój początek, nie zawsze
udany.
W dziale dla początkujących, piszą ludzie, którzy chcą się sprawdzić, uczyć pisania
wierszy i tacy dla których – pisanie jest jedynym przyjacielem, oddechem, wyznaniem,
pociechą w trudnych chwilach, zapomnieniem w bólu. Nie wiadomo jeszcze, co będzie
z ich pisaniem, czy kiedyś nazwą to poezją, ale piszą i będą pisać – bo to ich życie.
Tutaj bym radziła – nie przesadzać z kąśliwymi uwagami. Nawet wierszokleci są
bardziej podatni na zranienie, przez swoją wrażliwość ludzi piszących.
Nie jestem za tym, żeby tylko chwalić, co jest złe - trzeba nazywać po imieniu, ale młodych ganić z umiarem. Zwłaszcza młodych i cierpiących. Choć to tylko ich wiersze.
Ja, mocna baba, wolę jak mi ktoś prosto z mostu, mnie nie jest w stanie nikt obrazić ( i nic: ani kupa, ani kosz) nie dlatego, że uważam się za dobrą, ale dlatego, że jestem twarda i mnie zdrowa, mocna, konstruktywna krytyka pomaga.. Nie bierzcie mi jednak za złe, jeśli pod którymś z Waszych i nie tylko wierszy wpiszę proste: „czytałam, podobało mi się.” To nic złego. To nie ocena jest, a odczucie po przeczytaniu. Nie kwalifikujcie mnie do TWA! Mam swoich ulubionych i cenionych poetów na Forum, w moim przekonaniu dobrych, nie wiem - czy naprawdę dobrych. Ale i takich, których wiersze nie podobają mi się. Ale zachęcać ich do pisania będę.
Im bardziej dobry i zdolny poeta, tym oględniejszy w formie oceny. Można wszystko,
tylko zależy w jaki sposób.
Ja uważam, że nie tylko dla mnie, wskazówką, oznacznikiem dobrego wiersza, mogłaby być
np. gwiazdka, czy litera stawiana pod wierszem przez krytyka. Kogoś znającego się na tym.
Pewnie to też utopia, bo krytycy mają swoje życie i pracę, a tu wszyscy społecznie(?). Ale są
wśród piszących autorytety uznane i może Wy, moglibyście przy okazji swojego komentarza taką gwiazdkę postawić? I wtedy dopiero do „Z”?
Już tyle powiedziano na ten temat, a mnie się jeszcze zachciało!
Może utworzyć dział dla Wybitnych i Jedynych W Swoim Rodzaju?

Jeśli komuś się jeszcze chce pomagać innym; wytykać, tłumaczyć,
zachęcać, to uprzejmie proszę o dalsze, dla Niej – Poezji, którą może
kiedyś się stanie – choćby jedna perełka. Jeśli nie, to ja się wypisuję,
„baba z wozu – koniom lżej”! Tylko młodych, młodych tych duchem też – żal!
A jednak, rozruszał Pan tę budę – Amerrozzo! I dobrze!
Kupą – Mości Panowie; można wiele!
Wiem, że chcecie dobrze, taka Zetka , mogłaby wskazywać – te dobre tylko wiersze a nie wskazuje.
Macie szczere, dobre chęci i dobre rady, tylko, żeby nie wylać dziecka razem z kąpielą!
Nie miałam zamiaru nikogo obrażać, przed nikim się płaszczyć, tak to widzę, może nie za dobrze.
Baba Izba

Opublikowano

Baba Izba - ciekawe spostrzeżenia, ja się zgadzam całkowicie, chociaż patrzę z innej perspektywy. Tzn. decydujemy się - albo brak podziałów na Z i D i problem znika (co ma racje Kazelot), albo jest podział, ale wtedy ja nie widzę się w roli "doradzacza" tym, którzy już na punkcie wejścia uznają się za geniuszy. Bo jaka pomyłka? Potrafią pisać, to i czytać też chyba ze zrozumieniem powinni, co gdzie wklejają.

marianna ja - odkąd panią znam, nic pani ciekawego nie napisała. Poezja nie jest receptą na nijakość, tutaj trzeba innych działań.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pani nie komentuje, to po pierwsze, tylko wzdycha, a to jest różnica, wreszcie - to, przy czym pani wzdycha, to kompletne gnioty.
Dlatego, mimo wyważenia, nie da się pani traktować rozsądnie...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • super pomysł, poczułem że jestem grzybem niejadalnym niestrawnym trującym ten daleki od doskonałości organizm...
    • Prezentowany utwór stanowi literacką rekonstrukcję jednego z najbardziej fascynujących i mrocznych epizodów w historii polskiego pogranicza kulturowego. Przenosimy się na przedwojenne Podlasie, do wsi Grzybowszczyzna. To tam, w latach 30. XX wieku, niepiśmienny chłop Eliasz Klimowicz ogłosił się Prorokiem Ilją. Wokół niego narodziła się fanatyczna sekta religijna. Wyznawcy, uciekając przed nadchodzącym końcem świata, wybudowali w głębi lasu osadę Wierszalin – mającą stać się Nowym Jeruzalem.   Wiersz jest próbą uchwycenia zbiorowej ekstazy, ludowego mistycyzmu oraz cienkiej granicy między boskim uniesieniem a obłędem.   Tekst powstał z bezpośredniej inspiracji utworem „Wierszalin III” formacji Patriarkh, która na swoim koncepcyjnym albumie „Prorok Ilja” przełożyła tę podlaską tragedię na język rytualnego, cerkiewnego black metalu. Zanurz się wraz z autorem w błocie Grzybowszczyzny i usłysz bicie wierszalińskich dzwonów.   "Wierszalin"   Wracała do wsi. Odmieniona i uzdrowiona. Uśmiech, którego nie widziałem od miesięcy, wykwitł teraz pięknie na jej ustach. Policzki nabrały rumieńców  a niebieskie oczęta zyskały blask. Zdjęła kwiecistą chustę. i poczęła ją tulić jak niemowlę. Płakała i całowała materiał. Relikwię jego łaski. Upadła na kolana przed chałupą. Składając najwyższe dziękczynienie Panu. Gdzieś za opłotkami,  przecinanymi ścieżynami i bruzdami pól, dał się słyszeć dzwon. Teraz i ja uwierzyłem. Wyszedłem z obory  i przypadłem do postaci siostry. A dzwon bił radośnie,  obwieszczając ludowi  prostemu i pokornemu, nastanie Nowego Jeruzalem. Siostra wyrwała mi się  i w euforii uniesienia  poczęła skakać i tańczyć po obejściu. Obwieszczała dobrą nowinę całemu światu. Tak głośno by i aniołowie usłyszeli. Zaprawdę święty, święty, święty  i błogosławiony jest prorok, który uszedł z niewoli bestyi  i nie ugiął się  pod ciężarem grzechu nierządnicy! Wrócił do swej świątyni i ludu swego, by odbudować na kamieniach prawdy i wiary Nowe Jeruzalem. Wysławiajmy imię proroka bo jest wielki! Chwalmy jego święte imię  bo jest sprawiedliwy! Wysławiajcie Pana, bo jest dobry,  bo na wieki Jego miłosierdzie! Twoja jestem!  Zbaw mnie! Bo Twoich przykazań szukałam! Moja dusza na wieki w Twoich jest rękach! I legła bez ducha tak jak stała. W kałuże głębokie, pełne wody nie żywej a mulistego grzechu i występku.     Cała wieś ruszyła ku świątyni. By oddać pokłon prorokowi. I pomyślałem patrząc na ten, nagłym tłum, rozradowany triumfem wiary. Otwórz i mi oczy i uszy na Twą chwałę. Czyste serce stwórz we mnie. Nieprawości zgładź jak smoka piekielnego i daj zasiąść w chwalę  po Twej boskiej prawicy. Pasterz wołał swe owce do zagrody. Na zielone pastwiska zbawienia.   Świątynia ożyła na dobre. I był to bezsprzeczny dowód  odrodzenia proroka. Wierszalin był centrum doczesnego świata. Wszystko co wokół było niewolą. Wszystko co w nim.  Było zbawieniem. Pielgrzymów były dziesiątki. Jedni klęczeli,  inni leżeli krzyżem w płytkim śniegu. Złote i srebrne ikony  połyskiwały z ołtarzy na wozach. Byli i tacy co opasali się nimi niczym zbroją, śpiewając dziękczynne psalmy. Twemu domowi Panie,  przysługuję świętość po kres dni.     Do środka nie dało się wejść. Wszędzie byli wierni. Zajmowali cały pritwor. Całowali podłogę, chresty i ikony. Obnażali plecy, wymierzając sobie pokutę skórzanymi biczami lub drewnianymi pałkami. Żegnali się raz po raz  w modlitewnym upojeniu. Byli i tacy co po prostu zamarli na obliczach  z powodu ogromu cudów wokół. Patrzyli tępo w niebo pod postacią ikonostasu. Bóg wybrał ich.  Byli oblubieńcami proroka. Nową świętą rodziną.     Chwalcie imię Pańskie,  chwalcie słudzy Pana, którzy stoicie w świątyni Pańskiej,  na dziedzińcach domu naszego Boga. Chwalcie Pana, albowiem dobry jest Pan, śpiewajcie Jego imieniu, albowiem jest dobre.  Błogosławiony Pan z Syjonu,  który mieszka w Nowej Jerozolimie.     I był pierwszym po Bogu. Siedział na tronie biskupim  i błogosławił ludowi swemu. Całowali jego stopy i dłonie. Dotykali jego szat. Upadali pod jego wzrokiem. Błagali o łaskę i wstawiennictwo. A on patrzył na swoje dzieło zbawienia. Prosfora, jałmużna czy dłoń położona na czole starca, dziecka czy chromego. Była nagrodą samego królestwa niebieskiego. Zbawienie sprawiedliwych od Pana,  On jest ich obrońcą w czasie utrapienia. Pomoże im Pan i ich wybawi,  uwolni ich od grzeszników i zbawi ich, albowiem w Nim mają nadzieję.     I przemówił Pan głosem proroka. Ślady po cierniach na mych skroniach. Każdy raz krwawym śladem bicza, odbity na plecach. Blizny po gwoździach  w mych świętych dłoniach. Stopy nimi przebite na wylot. Bok rozorany rzymską włócznią. Martwy byłem przez trzy dni  w ziemi babilońskiej. Mówili biada mu i zagłada po wszechczas. Mówili szaleniec on i uzurpator. Nie święty! Boże Wszechmogący! Ty widzisz mnie i apostołów moich! Koniec będzie wszędzie! Sromota i ogień! Wierszalin! Wierszalin! Nowe Jeruzalem!                  
    • nie jestem ekspertem  nie jestem profesjonalistą  nie jestem znawcą tematu  nie pytaj mnie bo  nie jestem źródłem rzetelnych informacji  nie mam milionów na koncie nie pokazuję się ze znanymi ludźmi  nie modlę się  nie liczę na cud  nie mam złudzeń      i to jest moja największa zaleta    a kiedyś tak… starałem się nadążyć  śledziłem nowinki trendy  płynąłem na fali klikałem  widziałem horyzont  wierzyłem że można  że trzeba tam zmierzać  jak inni byłem niezawodnym trybikiem w machinie wzrostu      co zaszło pytasz? nie jestem źródłem rzetelnych informacji… jeśli społeczeństwo jest organizmem ja jestem komórką rakową 
    • Nie miała tam być. Terezin dał możliwość życia Ona wybrała inny los. Ottla zgłosiła się na ochotnika, aby być z dziećmi aby się nie bały w ostatniej drodze z której powrotu. nie ma. W Auschwitz była tylko ciemność. A dziś śnieżynki ciepłych ściegów, są jak płatki pierwszych przebiśniegów. Ptaki je spłoszą śpiewając kołysankę. O piżamkach w zielone groszki, utulą wszystkie niepotrzebne troski. Śpiewaj, śpiewaj jak najwięcej!. Będzie lżej wzruszać jasne powietrze. Śpij , spij i idź! Tak daleko, a chmury są tak wysoko. Mama- i już wiadomo gdzie i dokąd.         Ty jesteś, z całą wiedzą o mnie, z taką świadomością, wbrew wszystkim, pomimo wszystko. (Franz Kafka do siostry Ottilie)            
    • Znoszę nieszczęście jak jajka wczorajsze ile jeszcze zniosę będąc kurką na wybiegu   w kurniku myśli wydziobuję pech   z marzeń robię jajecznicę na tłustej nadziei   pazurami wygrzebuję wiarę miłość niewidzialnym ziarnem   czy jeśli bardzo się postaram to zniosę szczęście?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...