Zgłoś

Masła, Iwono! Wiał sam

nad Zagórzem posiniaczone niebo niczym skóra pod okiem Lucyny delikatne drżenie olszynowych listków zagłuszył nagły podmuch wiatru w górę wzbiły się tumany kurzu naleciałe z pobliskich rejek od wsi słychać zawodzenie azora idzie burza najpierw nieśmiało kropla za kroplą spadają przezroczyste paciorki czyste zimne wprost na skórę pot miesza się z wodą tworząc ciemne ornamenty od ramion po krągłości bioder w rynience wargowej zaperlona krew błysk za plecami trzask łamanych gałęzi policz do trzech raz dwa błysk tuż obok skręcony drut na przełaj przez pola byle dalej od grzmotu

@Kwiatuszek dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Poet Ka Ładny wiersz i świetny tytuł. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Nata_Kruk   Bardzo poruszający, a jednocześnie gorzki w swojej wymowie wiersz. Niesamowite jest w nim to niepokojące przejście - od naszej codziennej, banalnej prozy życia i powtarzalnego narzekania na upał, aż po tak głęboki, egzystencjalny mrok. Metafory takie jak "rozwarstwianie czasu", "słowa które krwawią" czy "wnętrzności w ciągłej kipieli" dotyczą tego ciężaru, z którym wielu z nas mierzy się na co dzień, pod powierzchnią zwykłych rozmów o pogodzie. Puenta jest mocna i wstrząsająca. Ta "urywająca się z pętli myśl" zmusza do zatrzymania się i zadania sobie pytania o naszą kondycję. O to, co z nas zostanie w tym "kojącym jutrze" i czy w tym podzielonym świecie ta druga połowa zachowa jeszcze w ogóle swoje człowieczeństwo. Świetny tekst!