Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W Łodzi kradną z doku menty portowe
wszy wszech-łonowe. Przełączam na drzazgi
trzaski jakieś, patrzę – wbiły się laski
postimprezowe. Całuję pilota

jest odlot na wiejską: po karpiu niedźwiedź
siedzieć? Wiedzieć! Poznać, córki Lota mieć!
W te i we wte w ruchu kamera. Ja: klapa
na kanapa – pac. Jest pałacu wart. Wtem
łączą się z Radomiem a na sodomię
patrzeć nie nie nie. Przyciskam czerwony.
Przemokła ma miska koreczek wciskam
łyk z wykałaczki strzał rozszampaniony.
Słysząc huk przedwczesnych przy zlewie chwilę
tańczyłem. Mroczki przed oczami łzami
umamiłem i mam
na sobie noc noc
idę na dno dno
z kapitańskim drylem

Opublikowano

Warsztatowo majstersztyk (już 1 wers mnie ujął), to propozycja dobrej zabawy z tekstem, np.
"w Łodzi kradną dokumenty/ kradną w doku menty (poprawnie "męty", ale nie ma co się czepiać, to i tak gwaryzm).
Ja na tak.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bardzo ładne Twoje wiersze, zwykle są pod nimi niezwykle miłe słowa.  Dlaczego więc uważasz, że świat Cię nie kocha? Tu jest taki rozdźwięk, bo inne "sposoby" w gruncie rzeczy są  powszechnie stosowane, ale.. czy swiat kocha młode jagnię, które będzie zjedzone, czy rybę czy lwa, który zdechnie bez pokarmu ? Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Annie Aforystyczna - fraszka !! 5
    • W ciszy jest przestrzeń i refleksja ale nie ma ciężaru. Wędruje przez pustynię własnych myśli.
    • “Jaki piękny naszyjnik” w głowie powiedziałam, bo przecież nigdy wcześniej takiego nie widziałam.  Patrzę w dal, gdy kat na głowę mą worek zakłada i czekam, aż z krwi mojej stanie się brudna marmolada.    Nie myślę o niczym, chwilę cicho lecz namiętnie kontempluję  może kiedyś na płótnie to pędzlem namaluję.  Nie płacze, nie szlocham, ni łza po policzku nie spłynie.  Przestępstw winna, brutalna ta kara mnie nie ominie.    Lecz chwile przed wzroku utratą, patrzę się mu na twarz Zapomnieć, zapomnę. Słyszę “czy mnie dziś poznasz?” Widzę, nie wierzę. Oczy mnie pieką. To ja przede mną- stoję ze śmierci iskrami, krwią brudną świecą. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To mi się spodobało szczególnie :) A tekst wciągnął, ciekawa byłam jak to się skończy. W sumie nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być jeszcze gorzej :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...