Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wydaj mi się, że tu chyba nie ma problemu, bo ten jeden, to można przeskoczyć ;)
Wstawiłbym "dwa ":

kruchy lód
dwa kroki
do brzegu

byłoby bardziej niepewnie…

Pozdrowienia
O.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wydaj mi się, że tu chyba nie ma problemu, bo ten jeden, to można przeskoczyć ;)
Wstawiłbym "dwa ":

kruchy lód
dwa kroki
do brzegu

byłoby bardziej niepewnie…

Tym razem nie mogę się z Tobą zgodzić Orstonie. Ten ostatni krok trzeba bardzo dobrze wymierzyc i wydaje mi się, że jest nie mniej ważny od pierwszego. :-))
A wiesz co się wtedy dzieje z ostatnią nogą, kiedy brzeg jest prawie w zasięgu pierwszej? Ty wiesz ile jeszcze zdarzyć się może? Widać, że dawno nie byłeś na lodzie. ;-))

Serdeczności od jasnej :-))
Dzięki za podzielenie się wrażeniami.

P.S.
Co do pomidorów miałeś rację. Światła przeciwmgielne są też żółte.
Jemallowi dziękuję za hmm ;-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wydaj mi się, że tu chyba nie ma problemu, bo ten jeden, to można przeskoczyć ;)
Wstawiłbym "dwa ":

kruchy lód
dwa kroki
do brzegu

byłoby bardziej niepewnie…

Tym razem nie mogę się z Tobą zgodzić Orstonie. Ten ostatni krok trzeba bardzo dobrze wymierzyc i wydaje mi się, że jest nie mniej ważny od pierwszego. :-))
A wiesz co się wtedy dzieje z ostatnią nogą, kiedy brzeg jest prawie w zasięgu pierwszej? Ty wiesz ile jeszcze zdarzyć się może? Widać, że dawno nie byłeś na lodzie. ;-))

Serdeczności od jasnej :-))
Dzięki za podzielenie się wrażeniami.

P.S.
Co do pomidorów miałeś rację. Światła przeciwmgielne są też żółte.
Jemallowi dziękuję za hmm ;-))

No oki, wobec tak przekonujących wyjaśnień, nie pozostaje mi nic innego, jak zgodzić się z Tobą… w 50%
:)))))))))))

Pozdrówka :)

"Do zakochania jeden krok" :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Balansowałam jak mogłam. Najbardziej żal mi berecika ;-))

[quote]bo ja zwykle:

leżę na lodzie
strachem nabrzmiałe gardło
pęka od krzyku

Oj Kobieto, a i echo pewnie ramionami wzruszyło i na pięcie odwróciło ;-(
Szkoda gardła. Może jakoś się podczołgaj ;-((

Trzymam kciuki,
jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bardzo ciekawa obserwacja. przy brzegu lód bywa najkruchszy, jednocześnie
idący po nim próbuje jak najszybciej wylądować na brzegu:
odruchowo napina łydkę, żeby przeskoczyć ostani dzielący go od pewnego lądu
kawałek i... trach!
może nie jest to niebezpieczne bo przy brzegu raczej trudno o głębię
i chodzi raczej o metaforyczne przekroczenie Rubikonu, czyli pewnych granic.
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Charismafilos taka jest
    • zaaferowany zainfekowany do szpiku rozłożył się kobierzec potworności oglądam spis treści jego twarze znane rozpieszczone pomarszczone ikony autorytety światowa śmietanka kefir zero procent kwaśne mleko   przykładam ucho i oko   jest pisk skrzywienie zmarnowanie starannie ułożone w równą kostkę poniedziałek środa i niedziela maska starego pudrowanego dziada i inni ludzie od wielkiego biznesu mam mdłości niestrawności   niechęć na literkę E   elita ekonomia eros erozja ENTER
    • @iwonaroma dzyń, dzyń :)
    • @Magdalena ma swój magdalenowy urok :) Skojarzyło mi się z:   O jak piękna jesteś, przyjaciółko moja, jakże piękna! Oczy twe jak gołębice za twoją zasłoną. Włosy twe jak stado kóz falujące na górach Gileadu. Zęby twe jak stado owiec strzyżonych, gdy wychodzą z kąpieli: każda z nich ma bliźniaczą, nie brak żadnej. Jak wstążeczka purpury wargi twe i usta twe pełne wdzięku. Jak okrawek granatu skroń twoja za twoją zasłoną. Szyja twoja jak wieża Dawida, warownie zbudowana; tysiąc tarcz na niej zawieszono, wszystką broń walecznych4. Piersi twe jak dwoje koźląt, bliźniąt gazeli, co pasą się pośród lilii. Nim wiatr wieczorny powieje i znikną cienie, pójdę ku górze mirry, ku pagórkowi kadzidła. Cała piękna jesteś, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie skazy. [PnP4,1-7]
    • drogą stoi przystanek nawołuję znajomością relacją z teraźniejszymi wędrówkami w te po to by na dzień kolejny spotkać się po wtóry i wszystko na nowo powtórzyć   słońce wchodzi swą nieoświetloną stroną okrywając niźli rozgrzewając jak okular, ma na kogoś wzrok czuwając by choć odnalazł but swój zostawiony na ścieżce   było to za nieznajomego miewał on przykrość czynić tykając rozpoczynając cykl od mety przy tym się ratował, zatapiając   ktoś od dawna nie mieszka w oknie, gdzie co wieczór najjaśniej palą się wszystkie światła albo to tylko potrzeba? Chcieć zobaczyć coś o czym można opowiadać   pranie leży, by się nim zająć ułożyć swetry, spodnie, koszulę, pochować do szaf, schowków, szuflad mimo to istota przy pralce wybrała by się nie ruszać, niż wykonywać pali bez ognia zaciągając się nieistniejącym dymem   ...tedy? ...krótce?        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...