dzieś się odbijasz

[wypłosz pospolity]

gdzieś się odbijasz



chciałem cię zabrać w głębokie studnie wydrążone
pod źrenicami zamiast zaczynać, wszystko się kończy
jak rzeczy, których dotykasz, ściany malowane krwawą
czerwienią gryzącą niebieskie sufity. chciałaś mieć niebo
nad głową, odcisnęły się tylko koślawe tęcze.

lato zapowiadało falę upałów, zmiany ciśnień na styku frontów.
przepraszam, że nie umiałem czytać z zaciśniętych warg, z kształtów
aż zaczęłaś sinieć pokątnie. nie o taki fiolet mi chodziło. ściany ściekały
ze wszystkich stron gdy tak blakłaś próbowałem wrócić
do życia. powiedz, czy to ten sierpień obrócił cię na moich oczach
we własne odbicie?

[Judyt]

bardzo życiowy wiersz zdaje się
i to chcecie mm czy tak można
na stałe daje zamysł
[pozdrawiam ciepło

[Nata_Kruk]

Bardzo ładny wiersz, delikatny w słowach, spokojny. Gdzieś się odbijasz... aż chce się poszukać, gdzie.
Pozdrawiam... :)

[Tomasz_Piekło]

fajnie to zmieniłaś;) pozdro

[Emu Rouge]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja bym tak trochę poobcinała:) może ci się to przyda, wypłoszu, choć to nie warsztat;)
ciekawy wiersz, choć z lekka niedopracowany jak dla mnie.
pozdrowionka!aga