Piąta rano

[Kajetan Chorągiewka]

tobie


Drzewa uciekają przed nami. Skóra jaśnieje
od świecącego słońca, trzeba by zrobić daszek
z dłoni żebyś nie mrużyła oczu. Lekkie listowie
śniegu wyściela drogę, po której przejechaliśmy,
szybko, jak dreszcz. Została za nami biała niecka,

dymi się z kominów jak z misek golarza. Wieczorem
prysznic, mycie zębów, twarzy, pośladków i piersi.
Seria migawek z podróży po ciele przy herbacie.
Samotność zaczyna się w domu i idzie za nami.
Oszczędni w skupieniu możemy zacząć się uśmiechać.

Musujący pod językiem śnieg smakuje jak szczaw
w wakacje, taki czar rzucony na białko. Ciało
poświęcone czarowaniu, takie jasne słońce.

Trzeba wstać, zacząć od ostrza noża tę opowieść.
Tak kochać. Na końcu się nie skaleczyć.

[Bogdan Zdanowicz]

Porywające, panie sławomirze, ale - momentami ;)
Podoba mi się dyscyplina "w kluczu" ciała i wszystkich spraw z nim związanych; to wyplątane z obrazami natury i w zasadzie codziennymi "zdarzeniami" tworzy dziwny, hipnotyczny mix; gorzej, że mnie skupiają słowa, np. czar i czarowanie, jaśniej od świecącego słońca - nie są dla mnie "przeźroczyste".
Myślę, że bramą do wiersza jest wers:
"Samotność zaczyna się w domu i idzie za nami."
- wtedy łatwiej zrozumieć tę zaskakującą pointę.
pzdr. b

[JacekSojan]

te wszystkie "słońca" przeszkadzają; do wyrzucenia;
i to: "Oszczędni w skupieniu możemy zacząć się uśmiechać."; - bo w kontekście tego ciekawego erotyku to pustosłowie; tak czytam;'
pozdrawiam!
:) J.S

[Kajetan Chorągiewka]

p. Jacku

chętnie, ale innym razem. Powody? To prawdziwa sytuacja, nie da się czegoś pozbyć, coś dodać. Musi być jak jest. Żeby wierzyć w to, co jest - musi się napisać jak było. Taka metoda w pisaniu towarzyszyła. Tak chciałem.


p. Bogdanie

przede wszystkim - to osobisty tekst. Mam świadomość, że pewne konteksty są tutaj jakby z "innej bajki". Ale nie wszystko, część można odczytać "po swojemu". Z pewnością. Taką samą pewność osiąga się pamiętając o wspomnianym przez Pana wersie. Chociaż dla mnie kluczem jest już sam początek, no może jeszcze kilka wyrazów z początku drugiej strofy. A coda? Jak coda - każdy widzi.


równie serdecznie pozdrawiam.

S. Hornik

[Bogdan Zdanowicz]

Przy całej urodzie tego wiersza odczytanego ponownie po 24h, polecam jednak przebudowę wersu:
"Seria migawek z podróży po ciele przy herbacie."
ta herbata na początku by wyglądała lepiej ;)
Nie upieram się, co ważniejsze, dla mnie perspektywa z 9 wersa, ale - podejrzewam że w wieku peela i w jego aktualnym stanie ;0 - ważniejsze są liryczne obrazy oddające klimat "spotkania".
Mnie ciekawi tu jednak bardziej ta 'samotnośc'... ;)
pzdr. b

[Lena Achmatowicz]

:) bardzo ładny. wiersz.