[Mówi...]

[izabela mąkowska]

Mówi-pogoda,ciśnienie,Belgrad.
Mówi-wyż,niż,niebezpieczeństwo.
Mówi-jutro,daleko,nadchodzi.
Mówi-wiem,że mówi do mnie.
Słucham-wkładam sobie palce w oczy.
Słucham-przecież dziś jest pełnia.
Jestem-słucham-wypełniam palce łzami.
Mówi-ludzie,światy-nawet.
Nawet trzecie-mówi-światy.
Wiem-garść ryżu-wiem.
Słucham-wie,że słucham.
Kolejny trudny uśmiech.
Kolejne jutro.
Kolejny Belgrad.

Zabrakło mi palców.
Nie wiem co zrobię.
Z oczami.

[Michał Kowalski]

widać myśl, pomysł... ja jednak nie przekonałem się do takiej formy
pozdrawiam serdecznie

[izabela mąkowska]

Dlaczego? Wiersz ten powstał pod wpłuwem silnego impulsu a forma nasunęła sie sama.Jeśli masz inną propozycję to chętnie się nad nią zastanowie.Z góry dziękuję.

[Jana Niechciał]

a ja uważam, że to ciekawie napisany tekst. Pozdr..))

[Amras_Elensar]

Wiersz podoba mi się. Bardzo naładowany emocjami, można powiedzieć, że spontaniczny:). Dodatkowo zaskakująca forma, potęgująca wrażenia i emocje.
[sub]Tekst był edytowany przez Amras Elensar dnia 20-05-2004 00:32.[/sub]