Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Trwa u nas narodowe pranie
Bo takie jest posłanie nowego
Prawda skazana na umieranie
Tak jak by dla życia lepszego

Pranie mózgów modą się stało
Widać to wokół wyraziście
By prawda być prawdą przestała
A fałszem prawdy stała się przyszłość

Opublikowano

Czy muszą być, nawet w takim z-przymrużeniem-oka, rymy gramatyczne (pierwsza zwrotka bardzo dokładne)? Choć stworzenie wewnętrznego rymu (wers pierwszy z drugim) mogło na początku okazać się zgrabnym unikiem, to chyba zakończyło się jako inwersja niezbędna do uzyskania rymu (2 z 4 wersem). Jedyne co jeszcze budzi nadzieje, to złamanie układu składającego się z rymów do przesady dokładnych w drugiej zwrotce. Mamy tutaj rymy przybliżone. Czy jednak nie dałoby się we wszystkich wersach (drugiego wersu) złamać zasady gramatyczności? Dlaczego w drugich wersach mamy konsonanse? Jedyne uzasadnienie znajduję w demityzacji (dosłownej) tez głoszonych w pierwszym wersie. I wtedy ten wiersz zaczyna się bronić. To co z pozoru wydało się przypadkowością może nabrać kształtów. Na początek propagandowe rymy gramatyczne, a następnie wyzwolenie się z tej obłudy na rzecz ukazania jej prawdziwej twarzy. Wprawka naprawdę ładna by to była (chyba, że nadinterpretuję), ale niepokoi mnie wymaltretowany (nie tylko przez poezję) temat. Chociaż akurat takie to moje odczucie - niekoniecznie prawidłowe.
Nie wiem też, czy nie zniechęca mnie dosłowność, a może jednoznaczność. Ale to już inna kwestia.

Opublikowano

bo pranie robią z reguły polityczne piranie
i mafijni piraci

rzecz chociaż zawsze aktualna wymaga w wypadku tego wiersza więcej siarki, więcej ognia;
bo rzecz jest trochę wymamrotana w zbyt oczywisty sposób; brak koniecznego w poincie zaskoczenia - jakiegoś paradoksu tej sprawy;
J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...