Samotna myśl

[wieslaw]

błądzi szukając celu
w matni podświadomości
czepia się różnych kształtów
mgliście oświetlonych

niczym bezdomny wędrowiec
rozpaczliwie woła o pomoc
klucząc w zakamarkach odmętu
kołacze do drzwi zamkniętych

szuka promyka nadziei zniewolona
ciasnotą swej ograniczoności
gdy nic ją nie wspomoże
umiera z samotności

[JacekSojan]

"zakamarkach odmętu" - typowy błąd początkujących, przerysowanie;
a przecież wystarczyło skończyć na "zakamarkach";
a "promyk nadziei" to banał banałów, skalkowany bez wysiłku...nie jest łatwo, nie jest - napisać coś w miarę oryginalnego, ale nic bez wysiłku, wyobraźni, nic;
J.S

[Judyt]

środek najlepszy bez zamknięcia
pozdr. ciepło

[zak stanisława]

szuka nadziei zniewolona---9
ciasnotą ograniczoności ---9
gdy nic ją nie wspomoże ---7
umiera z samotności---7


może pomoże?
cmok

[wieslaw]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wieslaw]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję. Właśnie o to mi chodzi...Bo krytykowac to każdy potrafi.Musze się przyznac, że pisząc te swoje wierszyki nie zwracam uwagi na niuanse techniczne. Nigdy nie uczyłem się pisania wierszy, pisze spontanicznie, bez przygotowania. Pozdrawiam serdecznie.

[zak stanisława]

wywalze tego promyka, on niszczy rytm wiersza, popróbuj cały zrytmizować,
serdecznie

[wieslaw]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sorry, ale lubie "promyki" szczególnie te co są promykami nadziei. Tak ładnie to brzmi...;)
Poprawie się.