W zgodzie z naturą

[Peo niebieska]

i tylko tego mi trzeba
zieleni łąk, błękitu nieba
w powietrzu kwiatów woni
i naszych splecionych dłoni


i słońca ciepłych promieni
co pieszczą naszą skórę
jakże ukochać Boga
za tak piękną naturę


gdy ptak szczebiotem swoim
budzi do życia dzień nowy
mogłabym słuchać bez końca
jego bajecznej przemowy


a świerszcze co w trawy dywanach
wciąż skrzypiec melodią ujmują
od lat już w moim sercu
wysokie miejsce zajmują


i w zachwyt szczery popadam
i kocham natury tej brzmienie
i pragnę być jego częścią
w harmonii poczuć spełnienie


nie można być obojętnym
na piękno wokół stworzone
bez niego nasze życie
szarością bywa dręczone

[Peo niebieska]

Wiersz napisałam latem po wieczornym spacerze .... Jakże ja tęsknię do słońca i ciepłych dni ...

[myślątko]

po poprzednim wierszu zdaje się mogę przypuszczać, że nie mam do czynienia z dzieckiem
tym bardziej dziwi mnie twoja twórczość, no chyba, że piszesz dla dzieci?

[Peo niebieska]

Nie jestem dzieckiem ale musisz przyznać, że to właśnie one potrafią najcudowniej - w najdrobniejszych szczegółach zauważać otaczający nas świat. Jeśli chodzi o pisanie dla dzieci... cóż .... z takimi krytykami trudno się zmierzyć :) ale niekiedy i to mi się udaje ;) Dla nich należy pisać nie tylko rozumem ale i sercem ... mam nadzieję, że wiesz "myślątko" co mam na myśli ;)
Pozdrawiam serdecznie :)

[myślątko]

chyba wiem, ale
dzieci które znasz, to nie są widocznie te same które znam ja