Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mnie poderwał starży taki bo od lat go kręcę
wiersz mu piszę śliczny bardzo z poetyckim tekstem
chociaż jary to mechanizm jego się zatyka
siadam na nim bo na jeźdźca lepszy od młodzika
w kleszczach moich ud imadle perlistych od potu
więzić będę jak ustanę - polezę przy boku
czasem w szale i zapale wielka toć udręka
przerwać sprawdzić gumy trwałość bo bywa że pęka
śpiesznie ściągnąć w pełni uciech dziurawego flaka
nową zmiędlić nacią/gnąć ją nieprzyjemność taka
gdy znów na nim jak ta trzcina co ją ścięto siędę
kocham zawsze gdy ja na nim (nie jak pod nim legnę)
do cię popęd chuci grzesznej będę mieć rumaku
po kres po pęd po wiatr w oczy rowerze składaku

Opublikowano

No tak. Tylko gwoli wyjaśnienia: nie uśmiałem się.

Trochę to mnie niesmaczy. Bo wiadomo - w stereotypach jakieś ziarno prawdy jest, ale nie lubię żartów z ludzi (a homoseksualiści to ludzie).
Kolejna rzecz - takie homo porno. Warto to publikować jako ZONED?

Niesmacznie na dwóch liniach. Bardziej na tej pierwszej.
Ale przynajmniej nie jest to pięciolinia.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Rany koguta! pan się wyleczy z tego gipsu w ustach ;D
żartowałem z "urządzeniem do napędu roweru"
nie ma w wierszu niczego na ten temat!
poza zonedami są tutaj i teraz też nadinterpretacje (jako forma zabawy ;)
szczerze mówiąc, to współczuję panu
to chyba gorszy ból niż być jak "bartek-bartek" ;)
pzdr. b

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Chyba mogę zapisać swoje spostrzeżenia co do wiersza i indywidualne odczucia. Nawet, jeśli będą one nadinterpretacją. To na pewno lepsze niż wpisywanie się w wątek i wstawianie nadinterpretacji innego użytkownika.

Kończę temat. Bez spamu, Panie Zdan. Od takich rzeczy są prywatne wiadomości.

P.S. Nie będę już odpowiadał w tym wątku na takie zaczepki. Najwyżej przez PW
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ufff! Aż mi dech zaparło! Kompletnie nie zrozumiałam co Pan miał poprzednio na myśli!
Homofobię zrozumiałam jako przytyk skierowany do mnie - zamknięcie się na nowości
techniczne; (homo- taki sam, jednakowy; fobię- uporczywy, chorobliwy lęk przed określonymi przedmiotami), a w Poland; jako, że dużo jeszcze ludzi w Polsce jeździ (jak ja),
na starych gratach!
Zapewniam Pana, że ani przez moment nie miałam takich skojarzeń jak Pan, jeśli coś w moim tekście sprawiło Panu lub komuś innemu przykrość, - przepraszam. Nie miałam zamiaru nikogo obrażać, szanuję wszystkich ludzi. A najbardziej lubię się śmiać z siebie.
Porno? No, nie jestem pewna, rowerowe?
Pan Bogdan Zdanowicz zrozumiał, o co mi biega, i dał temu wyraz bez podtekstu i ukrytych intencji. Proponuję zamknąć ten wątek.
Dziękuję za wyrażenie opinii, mam nadzieję, że moje słowa wyjaśniły co trzeba.
Pozdrawiam również. Pogodnie.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tak to zrozumiałam, i mam nadzieję inni.
Panie Bogdanie, karnawał przed nami ale ja czekam na po! Lubię mojego składaczka,
przez lasy, jeziorne krainy, niesie mnie (czasem lezę obok) w Polskę po kilka km. rocznie.
A jak czasem on na mnie, to też się śmieję- mniej boli!
Dziękuję, pozdrawiam.
Opublikowano

hehe a toż to przypomniało mi 'Dekamerona" kiedy to jako małolata zaczytywałąm się ze świeczką pod pierzyną!(tak, wtedy pod nimi się spało) żeby mama nie złąpała że to nie lektura! z wypiekami na twarzy szukałam momentów nic znich nie rozumiejąc,
ech, nie to co teraz,
buachachuacha
Cmok Babo, za odwagę masz
KLAPSA!!!!;)))))na pedu!:))))
ale mam radoche.....bo ja jeżdżę w domu na domowym....oglądając TV, takie 2 in1
póki zima! w dupedu dmucha,chachacha!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Drogi panie Rafale,
proszę wybaczyć, że jeszcze raz tu pana zaczepię, ale używam PW tylko w nagłych razach, a to zaginięcie, a to nadmiar uczuć, a to biegunka...
Ad rem. Może pan oczywiście wszystko, wzdłuż i w poprzek. Spytam tylko: czy ja również mogę? mogę... jeśli zauważę, że ktoś pisze bzdurkę (pomijamy brak poczucia humoru, to jasne!)...?
I na koniec jeszcze serdeczna prośba, panie Rafale: proszę mnie nie wzruszać.
Ostatni raz tak udatnie dowcipkował z mojego nazwiska fizyk w liceum, z tym, że on mówił: zdan... obecny? (obecny! - odpowiadałem rączo)... na moją łaskę i niełaskę... (hehehe...)
Mówiliśmy na niego Rusek, bo przyjechał do Polski dopiero jako nastolatek, więc z całym bagażem wychowania w Sojuzie. Stare dzieje.
Więc gratulując panu posiadania jednak jakiegoś poczucia humoru, ba, umiejętności żartowania nawet, ponawiam prośbę: proszę mnie tak nie wzruszać, bo to się źle skończy. Dla mnie - oczywiście ;)
pzdr. b
ps. przepraszam panią Babę za prywatę - ostatni raz, już ostatni ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję Stanuś, że wdepnęłaś, wsparłaś, sama sobie się dziwię!
Tak mi popłynęło, palec mi się omsknął, bach, i poszło!
Ja też taki mam, na zimowe dni, krążek wkładam,patrzę w szkło, i jakby na łonie natury kręcę!
Tyle, że na starym przyjemniej (wiaterek), ale przynajmiej kapcia nie łapiemy!
Cmoki!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Z taką pewną nieśmiałością: bo na starym - też wysiłek, na początku boli tyłek!
a co z gumą, kiedy pęka? ona - kicha, a ja - dętka!
Od wczoraj mam wypieki! Sama upiekłam, no to teraz mam - baba - placek!
Ze ścieżynki nietylkodlarowerów
dzyń, dzyń!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pierwszej nie tykam.
Drugą wyjaśniam: nie śpiew jest to słowikowy
raczej śmiech (karna)wołowy!
śmiejmy się, śmiejmy, ponoć to zdrowie!
Dziękuję, niezmiennie życzliwa baba.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a może morze jesteśmy sami bez uniesień bez fal namiętności noc otula nas rybim ogonem łuszczą się sny rozmaite zimno drapie się za głowę panele podłogowe imitują mokry piach i senną plażę na odludziu chore zatoki dokuczają nieobecnym dryfujące myśli wyrzuciło na brzeg zrywamy się zachłannie każdy w swoją muszlę
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Odbiliśmy od nabrzeża. Sternik skierował prom silnie na sterburtę, pozwalając by śruby złapały energię nurtu. Delta rzeki była jak zawsze spokojna. Zakole portu pamiętało jeszcze czasy francuskich eskard i niewolniczych barek. Wszędzie tylko grząski muł,  czarne cuchnące błoto  i brunatne, nieprzejrzyste fale. Taka była powierzchnia. Klucz do prawdziwego koszmaru.     A było nim dno. Pełne tanich oparów bimbru, duchów secesyjnych posiadłości, upiorów dawnych zarządców plantacji, czarnych potomków kultystów  voodoo i hoodoo. Zioła, kości i krew  na poświęconych kartach tarota. Dym czarnych świec, okadzający nagie, spocone ciała. Młode wiedźmy z dredami na głowie, szepczące w ciemnych zaułkach strychów  zaklęcia ochronne, ze starych, nadpalonych woluminów. Przywołani z niebytu  zaoranych przed laty cmentarzysk. Lgną ochoczo słowa dusz, na języki kapłanek.     Namorzynowy las był głuchy. Ginęło w nim światło i dźwięk. Ludzie także. I to nie w paszczach  ukrytych w toni aligatorów. Był to swoisty labirynt natury. Nie tej dobrej i ułożonej. A dzikiej i sadystycznie szalonej. Wysepki wyrastały z bagien. Liche, kruche i niestabilne. Oczy drapieżników śledziły każdy krok. Czasami jedynie rzeka wydała cichy plusk, szuwary zaszeleściły  szargane nie wiatrem a grozą. Drzewa pękały z trzaskiem  osuwając się do wodnego grobu. Ptaki milczały. Nie ze strachu a z klątwy ciszy.     Gdzieniegdzie dostrzec można było  zalążek ognia czy dymu. Ogniska miejscowych metysów. Czerwonych diabłów tych włości. Mieszkali daleko w lasach lub na samotnych odizolowanych wysepkach. Po nocach niosły się odgłosy bębnów. Modlitw i błagań do prastarych bóstw. Kultów wyklętych przed wiekami. Skakali dziko przez ogień, wychwalając imiona zapomniane o których ludzkość  nie powinna mieć już wiedzy.     Płynąłem do domu. Wracałem z ciemności do światła. Prom wszedł na kurs. Mijał rybackie łodzie i kutry. Stare motorówki i łodzie wiosłowe. Barki załadowane węglem. Promy i statki pasażerskie  a nawet mniejsze okręty  marynarki i straży przybrzeżnej.     Na Long Brigde wjechała  z donośnym gwizdem  lokomotywa ze składem. Mijała te wszystkie domy, gospodarstwa, farmy i cmentarze. Pełne historii, bólu, łez i rdzy. Ten skład nazywają imieniem tego miasta. Jego synem i dumą. Na gwizd lokomotywy  odpowiedziały syreny morskich jednostek. Byliśmy wolni. Czując jednak cały czas, ołowianą kulę z łańcuchem przy nodze.            
    • @hollow man Hahaha

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...