*Przyszedł do niej pośmiertnie, w zielonym liściu...*

[V.M]

Każdy dzień nosił w sobie piętnastą trzydzieści. Ścienny zegar w sposób zadowalający wywiązywał się ze swoich obowiązków. Swoimi nastrojowymi dźwiękami przywoływał ich w progi sypialni, proponując kawę, bądź herbatę. On zawsze rozkoszował się różaną z rumem. Powodowała ona efekt wrzenia krwi, która gwałtownie pulsowała w jego żyłach, mimowolnie apelując o pieszczotę. Ona adekwatnie do swojej kobiecości, dokonywała wielorakich wyborów. Pijała herbatę zieloną, bądź czarną. Czasami pobudzała swój organizm niewielka dawką kokainy, reflektując w ten czas małą czarną. Nigdy nie wnikała w powiązania jakie istniały między jej zachciankami, a stanami emocjonalnymi, które wówczas im towarzyszyły. Rytuały herbaciane poprzez męskie, zaborcze dłonie, uzbrojone w żelazo, utkały z niej kobietę. O piętnastej trzydzieści dopełniali się wzajemnie dokonując aktu stworzenia. On bez niej nie był mężczyzną, podobnie jak ona nie była kobietą bez niego. Upajali się wówczas trunkiem swoich emocji. Związani niegdyś stułą, pozostawali w uścisku nieprzemakalnym i odpornym na wstrząsy. Cały akt rozkoszy, Jezus skwitował słowem, Miłość. Zapieczętował ją w kopercie, nakleił znaczek i pozwolił aby biały, trochę niedzisiejszy gołąb rzucił ją pod bramy niebios. Na różowej kopercie był napis, nieco tandetny w swym telenowelowym romantyzmie: „Na zawsze…”

Minęło siedem przeklętych dni odkąd umarł. Każdą sekundę liczyła, jako odrębną wieczność, której Bóg nie nadał żadnych granic, wyznaczających jej kres, bezapelacyjny koniec…
Białą, dziewiczą suknię ślubną zakopała w najdalszym kącie pawlacza. Swoją obumarłą kobiecość przykryła czarną garsonką, która bez pytania podkreślała to i owo.
Spojrzenie kwitnące niegdyś świeżą trawą, zmieniło swoje oblicze na późnojesienne, zapomniane kłosy zbóż .
Zegar ścienny, jak co dzień oznajmił piętnastą trzydzieści. Bezimienna i naiwna siedziała na rogu łoża, okrytego narzutą w kolorze nadziei. Mąż śmiał się do niej z czarnobiałej fotografii. Upajała się lazurowym błękitem, który płynął z jego oczu widzianych oczami wyobraźni. Siedziała odrętwiała z samotności, krztusząc się kolejnym łykiem czarnej herbaty…

Było złociste, jesienne popołudnie. Swoje dobre samopoczucie niedbale zbierała z chodnika...z kolorowych liści powstała wiązanką ciesząca jej zamknięte oczy. Pod powiekami tuliła słone łzy, przywołujące wspomnienia z wakacji nad morzem martwym. Gdzieś miedzy odgłosami dobiegającymi z placu zabaw, usłyszała szept jesiennego wiatru. Swój wzrok skierowała w stronę Słońca. Jeden z radosnych promieni oświetlił całym swoim świętym blaskiem sylwetkę zielonego liścia, który kilka chwil wcześniej rozpoczął swoją pielgrzymkę ku ziemi grzesznej i pustej. Na wysokości około metra siedemdziesięciu napotkał szarość nieba jej oczu, która nagle zarumieniła się tysiącami barw, tworząc przecudny krajobraz Jej spojrzenie rozświetliło się łuną błogosławionego szczęścia, jak wtedy, co dzień o piętnastej trzydzieści, zanim nie pochowała Radości na podwarszawskim cmentarzu…
W zielonym liściu ujrzała obraz swojego męża.
Teraz stała obnażona z żałoby, otwarta na Miłość, zapieczętowaną napisem:
„Na zawsze”. Zielony stał się realną bliskością, opiewającą jej ciało nutką rozkoszy… Musnął jej usta kącikiem swego ciała, po czym bez tchnienia opadł w jej rozpromienione dłonie. Zaczerwienił się jak wtedy, kiedy stali w kroplach mokotowskiego deszczu. Był młody, jak letni poranek, a ona ulotna, jak bieszczadzkie chmury. Przemoknięci, wtuleni i spragnieni zdobywania siebie nawzajem, patrzyli w kierunku zasypiającego słońca….
Dzień umarł na ich oczach.

[rumianek]

Na początek kilka uwag :)

1) podwójne odstępy - wybacz, najprawdopodobniej jestem zboczona skoro podwójne spacje widzę, ale nic na to nie poradzę ;)
2) Czasami pobudzała swój organizm niewielka dawką kokainy, reflektując w ten czas małą czarną. - kokainy? kofeiny?
3) suknie - suknię
4) oczu widzianych oczami - trochę za dużo tych oczu :)
5) Bezimienna i naiwna - to "naiwna" nie bardzo współgra z resztą. Kobieta w żałobie i naiwna?
6) Zamkniętym oczami spojrzała w stronę Słońca - może "zamknięte oczy skierowała"? lub coś podobnego
7) Jeden z radosnych promieni oświetlił całym swoim świętym blaskiem sylwetkę zielonego liścia, który kilka chwil wcześniej rozpoczął swoją pielgrzymkę ku ziemi grzesznej i pustej. - swoim, swoją
8) około metra siedemdziesięciu - dobrze, że nie około 1 m 72 cm 5 mm ;)
9) Jej spojrzenie było rozświetlone łuną błogosławionego szczęścia, jak wtedy, co dzień o piętnastej trzydzieści, zanim nie pochowała Radości na podwarszawskim cmentarzu… W zielonym liściu ujrzała obraz swojego męża. - przepraszam, ale ona ma w dalszym ciągu zamknięte oczy? Rozumiem, że poetycko miało wyjść, ale jak dla mnie odrobinę drażniące te przymknięte powieki i spojrzenia :)
10) opiewającą jej ciało nutką rozkoszy… Musnął jej usta kącikiem swego ciała, po czym bez tchnienia opadł w jej rozpromienione dłonie - jej, jej

Generalnie - tak, podoba mi się. Dużo ciekawych przenośni, porównań. Mocno poetycko, obrazowo, odrobinę ulotnie i nierealnie, ale ciekawie. Przeczytałam z przyjemnością.

Pozdrawiam

[V.M]

dzięki za ocenę i za wszystkie cenne uwagi:)