drzewo, dom, syn

[kashmire]

drzewo.

wrosło się we mnie mocno
pieściły je twoje dłonie
czasem drżę tylko
żeby te korzenie
żeby wytrzymały


dom.

więc jest dach
przytulna sień
i żebrak z naszej ulicy
nie przeniknie wzrokiem ściany
a jednak stój przy mnie
gdy wyjrzę przez okno


syn.

wyjrzał z mojego bólu
spokojem twoich oczu
ta miniaturka dłoni z mojej
haftuje się we własną linię
gdy się już potoczy
bądź znakiem

[Bogdan Zdanowicz]

To jest coś ;)
Do wyczytania, rozczytania, choć...

je - te /w pierwszej/ - razi
nie wiem co z tym zwrotnym "się" przy wrastaniu, to celowe?
pieszczące dłonie - też bym rozważył, w końcu ile ich już było... w poezji ;)
w drugiej może/?/ przesunąć spójnik z 2 do 3 wersu (i żebrak...)

Im dalej, tym lepiej
ta miniaturka dłoni z mojej

Ciekawe rzeczy piszą ci ludzie w tym Krakowie ;)
pzdr. b

[kashmire]

Bogdan Zdanowicz: Dziękuję za opinię:) pieszczące dłonie jednak zdecyduję się zostawić, to ma dla mnie taki miły, czuły wydźwięk. Natomiast pomyślę nad 'się', choć było celowe. No, i ciekawa sprawa z tym spójnikiem - chyba skorzystam z pana propozycji :) A tak w zasadzie to co w tym wierszu sugeruje, że był pisany w Krakowie? :) Pozdrawiam świątecznie!

[Bogdan Zdanowicz]

To bardzo proste.
Tylko w Krakowie stawia się tak kropki, zwłaszcza w Cafe na Gołębiej :D)

[kashmire]

hehe niestety musze Pana zmartwić, ale ten tworek, dla odmiany, nie powstał na Gołębiej ;) Wesołych świąt!

[Bogdan Zdanowicz]

Gołębią się nosi w sobie - niezależnie od miejsca pobytu ;)