..dotyk szkła

[Emilia Zone]

Widziałem ją
przed szklistą czernią okna
w dłoni pukiel włosów trzymała
wiem dobrze o czym myśleć musiała..

Szyję nagłym ruchem odsłoniła
powieki rzęsami utuliła..

Stałem tak
wpatrzony w to cudne zjawisko
Stałem tak
pod stopami uczuć mając pogożelisko
Stałem tak
patrząc na jej cudne włosy
mieniące się złotem jak złote są kłosy

W myślach budowałem z ruin zamek
marząc o niej niknącej w bieli firanek..

[Michał Kowalski]

forma pozostawia wiele do życzenia - rymy słabiutkie... tekst w trakcie głośnej lektury brzmi koślawo, śmiesznie. Jeśli idzie o treść jako taką - oryginalną trudno ją nazwać...
pozdrawiam

[Witold_Adam_Rosołowski]

Emilio - coś w tym wierszu jest, że kolejny raz czytam i jakoś mnie do tego szkła przykuwa - ale jeszcze nie wiem co ...

serdeczne pozdrówko W_A_R

[Emilia Zone]

dziękuję bardzo za komentarz W_A_R :))
hmm.. a w sumie to wiersz powstał dla R. Wojaczka..
:)

[Valdessa Kane]

wiersz baaardzo mi się podoba, te "słabiutkie" rymy dodaja mu wiele uroku

[Swietłana Mikołajewna]

A ja się niestety do formy i nieszczęsnych rymów przyczepię...przez nie okno raz szkliście czrne, raz firankowo białe...cuda, cudeńka...

Pozdrawiam.

[Emilia Zone]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hmm.. nie zauważyłam, żeby okno tak bardzo się zmieniało?
tylko raz na początku jest o oknie i jest ono sklisto czarne..
co oznacza, że za nim jest już ciemno.. :))

rymy.. no wiem, że są proste i w ogóle w ogóle :))
jest to jeden z nielicznych wierszy z rymami.. moich
ale akurat tutaj - wydaje mi się - nadają lekkości i spokoju
nie wiem.. może się mylę
jeśli ktoś ma propozycję jak się ich pozbyć, by wiersz nie stracił lekkości i spokoju - czekam :))

pozdrawiam
Emilka