Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

moje miasto, w którym się nie urodziłem,
metropolia chędoga wśród miast wielu
ile gwiazd na niebie wskazujących drogę,
miast, których nie ominie włóczykij Irus,
a dawno takiego tu nie widziano grajka
- prosigrosza, obieżyświata, jego nuty
wpół ochrypłej a donośnej nie słyszano
dawno – jakby wszyscy tacy chodzili już tylko na skróty,

moje miasto, do którego w ten sposób przybyłem,
za pieniądzem, za pracą i za własnym kątem,
miasto, w którym co wieczór we śnie ginę
i co rano odradzam się o jakieś piątej,
papierosa jarząc wpół ulicy warszawskiej,
wpół zjawy powstałej z popiołu i dymu,
odkładam ze snu wyobraźni maskę
i we wschodzie słońca – ja i mój cień – bard – Irus,

moje miasto, w którym raz umrę, jak nigdy
(przynajmniej to jedno wiem – bez przesądów),
miasto – szlak tubylców, codziennej bitwy
o przetrwanie – miasto plotek i poglądów,
jak przed wiekami – walka o ogień,
czyli mieć gdzie spać, co zjeść – to wszystko –
wypijmy jeszcze – komu z diabłem …, komu z bogiem …
walka o żar – pijmy – nim przygaśnie miasta ognisko,

moje miasto, w którym się nie urodziłem,
metropolia chędoga wśród miast tylu
ile gwiazd na niebie, ile latarni na brzegu
miast, drogowskazów ognistych dla bardów i włóczykijów.


Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Posem @Simon Tracy @Lenore Grey @Wiechu J. K. @Ewelina @Rafael Marius @Andrzej P. Zajączkowski   @LessLove @Poezja to życie @Robert Witold Gorzkowski        Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Bez pożegnania wypadła z rąk - prosto w siano. A świat runął.   Miliony źdźbeł, każde podobne, każde szepcze: „to nie ja”.   Szukam.   Tłum szepcze: odpuść, można żyć bez igły. Więc niektórzy przestają, budują domy ze słomy, by zapomnieć, że czegoś brak.   Ale ja pamiętam.   Bo czasem, między jednym źdźbłem a drugim, coś błyska, światło czy nadzieja,   uparcie cicha pewność, że warto klęczeć w sianie jeszcze jeden dzień.
    • Zaplanowane   Dzień i noc Oddychanie i … A może   Zamknięte powieki szykują sen Za siedmioma chmurami Tańczą   Cisza poukładała klocki Wieżowce Szklane domy   Zapytam o księżyca drogę Pewnie pod łóżkiem najlepiej odpowie kurz i już
    • @Mitylene   Bardzo dziękuję!      Cieszę się, że wiersz dotknął czegoś głębszego. Świątecznie pozdrawiam. :) @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję!     Inspiracją była Ewangelia św. Jana (20, 11-18) , spotkanie Marii Magdaleny ze zmartwychwstałym Jezusem.   Świątecznie  pozdrawiam.  @Waldemar_Talar_Talar   Bardzo dziękuję!     I chyba nigdy tej nauki nie skończymy - i dobrze! Dziękuję za tę piękną myśl.   Świątecznie pozdrawiam. :)  @wiedźma   Bardzo dziękuję!  I wzajemnie.     Święta mijają, ale zostaje to, co najważniejsze - nadzieja, że miłość jest silniejsza niż wszystko, co nas dzieli. Że warto być blisko, słuchać i wybaczać. I że światło, które zapaliliśmy w tych dniach, może trwać w nas znacznie dłużej niż sama uroczystość.   Świątecznie pozdrawiam. 
    • @iwonaroma Ludzie boją się ujawnić swoje uczucia, bo wtedy będą wiedzieć na pewno, że to już koniec iluzji. A bycie zakochanym tak pięknie uskrzydla, dlatego lepiej, żeby nie wiedzieli za wcześnie i nam nie uciekli... Np. taka interpretacja też jest możliwa. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...