Dwa światy

[Antoni Leszczyc]

Tak szybko. Tak po cichu.
Bez słów, bez fraz bogatych.
Bez przekleństw i bez krzyków,
rozeszły się dwa światy.

Nie było słów, co zbędne
i niepotrzebne ponoć.
I tak w gesty oszczędnie,
pod milczenia osłoną,

tak spokojnie, dojrzale
rozeszły się dwa światy.
Ot, włos przechylił szalę,
wagę szlag jasny trafił.

Ot, koniec snu idioty,
pobudka, trzeba wstawać.
Wiem, nie brak ci ochoty,
lecz nie masz co naprawiać...

Rozeszły się dwa światy
prosto do swoich domostw.
Jeden szedł zbierać kwiaty,
drugi szedł wyć na pomost

i siedział na nim, łzami
dusząc się jak astmatyk...

* * *

Tak w ciszy, pod gwiazdami,
Rozeszły się dwa światy.

[I 2004]

[Iris_IK]

Pięknie...

..i nic nie powiem więcej
Zabiorę sobie

Dzięki
I.

[Valdessa Kane]

świetny wiersz i jako że sama ostatnio "wyję na pomoście" ożywił moje wspomnienia... dziękuję

[Antoni Leszczyc]

Obu Paniom dziękuję za komentarze.

Ja już, dzięka Bogu, wyć przestałem - ale świadectwo zawodzenia zostało. I życzę, by i Pani, Pani Valdesso, niedługo mogła wspominać. Bez żalu, a najwyżej z nostalgią...

Pozdrawiam, UJ

[Izabella_Sendor]

ma to sens proszę Pana, podoba mi się, pozdrawiam