żegnajcie Panowie Mędrcy

[swan]

żegnajcie Panowie Mędrcy
Arystotelesie, Kartezjuszu Imanuelu,
innym też mówię – już znikam
wybacz mi Fryderyku, Zygmuncie
i ty Józefie z gór
że w lot chciałam zgłębić
mądrość waszą
i myślałam że dam radę nauczyć się
wieść życie szczęśliwe i zacne

przeliczyłam się
obraziłam was
zwąc się filozofem

zlechmaniłam czas
tocząc nocne dysputy z samą sobą
zamiast chwytać życie za rogi

chciałam uwolnić z kokonu obłędu
zagadkę życia i śmierci
zrozumieć zamysły boskie
i ludzkie możliwości

nie kpijcie ze mnie
bo sama przed sobą się skrywam
i patrząc w lustro
widzę twarz nieskażoną olśnieniem
które nielicznym tylko dane