Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

przyśpiesz dojrzewanie letnich kwiatów
uroda jest ulotna jak jesienna pogoda
najładniej przebarwiają się liście
pora kupażowania ciepła plastyczna

osłonimy różę od porywistych wiatrów
okryjmy gałązkami z żywicą igliwiem
październik to najlepsza pora sadzenia
konwalii szafirków tulipanów i lilii

jeszcze przytulimy dwa słowa klarowne
miażdżone grona nie zawsze są słodkie
zagadki łączą ze sobą mocny aromat
wanilii dębu i dzikich korzeni posmak


pogłębia uszlachetnia się bukiet

Opublikowano

no tak ochroniłam ale ciut za pózno, zmarzła hortensja, może nie na amen...

jeszcze przytulimy dwa słowa klarowne
miażdżone grona nie zawsze są słodkie
zagadki łączą ze sobą mocny aromat
wanilii dębu i dzikich korzeni posmak


pogłębia uszlachetnia się bukiet

zdrowie!
ściskam

Opublikowano

A Pancolek tak ładnie nie umie :(
Jest tak brrr... jak napisał Pan Micahł - obrazowo i malowniczo. To o winku, jak o winku to pewnie kobiecie, jak o kobiecie - dojrzewaniu, miłości. Usterek nie widzę.

przyśpiesz dojrzewanie letnich kwiatów
uroda jest ulotna jak jesienna pogoda
najładniej przebarwiają się liście
pora kupażowania ciepła plastyczna


To chyba dla mnie naj.
Pozdrawiam serdecznie 2 raz dzisiaj :)

Opublikowano

Nie jestem niestety dobrym ogrodnikiem, dlatego najbardziej trafiło do mnie "przytulanie klarownych słów" i "łączenie mocnych aromatów zagadek".
Ale "posmak dzikich korzeni", po przeczytaniu wiersza czuję, jak najbardziej :)
Ładny wiersz Marlett
- uszlachetnił mi nieco bukiet :)
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Judyt!

...tak bukiety
Słoneczka.

lubię układać :)
i skręcać trzeba pod kątem
tam są takie wymagania czy cuś..
pozdrawiam ciepło
po zmęczonym dniu
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Judyt!

...tak bukiety
Słoneczka.

lubię układać :)
i skręcać trzeba pod kątem
tam są takie wymagania czy cuś..
pozdrawiam ciepło
po zmęczonym dniu

PozdrawiaM.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...