Dowody na istnienie umarłych

[Konstantinodos]

Po długiej zimie nastąpiła odwilż
mgła odkrywa wilgotne zakamarki cmentarza
przy końcu drogi dostrzegam całą białą
jabłoń (dopiero co rozkwitła) – i ziemia pod nią
jest pełna przebiśniegów.

Dębowe kutry opuszczające zatokę w deszcz
parasole jak serca na wietrze, milczenie
ciążące nad morzem po burzy
głębsze niż sen.

Późna noc na pustym placu
szelest czytający na ławce gazetę
nagłe, mrugające światła lamp
kiedy idziesz wtenczas ulicą.

Dzień, w którym wszystko
staje się lżejsze, i ktoś
zupełnie nieobcy -
czeka na balkonie
porusza firankami otwiera
stare albumy, dotyka zdjęć

i widzisz jasny pył na wszystkich swoich rzeczach
kiedy nagle,
w świetle słońca
- oni -
(pochowani w drzewach)

wychylają się na chwilę.

[Bogdan Zdanowicz]

Ciekawy i dobry (we fragmentach) dla mnie; początek i koniec, w środku kilka potknięć:
"kutry opuszczające zatokę w deszcz" - chyba coś nie tak gramatycznie
"parasole jak serca na wietrze" - serca na wietrze? ejże ;)
"szelest czytający na ławce gazetę" - dziwna ta personifikacja
"kiedy idziesz wtenczas ulicą." - wtenczas jest archaiczne i raczej nieużywane, dla mnie niepotrzebnie skupia uwagę
Czekam na następny.
pzdr. b

[mielau]

Podoba mi się, nie czepiałbym się tych drobiazgów tak bardzo, jest dobre i mądre wskazanie na ten inny świat wśród nas...Tak śpiewała też Antonina Krzysztoń:-)

mielau.fora.pl

[Justius Kroom]

podoba się

początekbardzo mocny, czytelny, klarowny
zakończenie (chyba zawsze najtrudniejsze - może należałoby pisać wiersz od końca :)) za bardzo delikatne, choć wiadomo trudne przy tej tematyce utworu
środek - szperanie, przejażdżka po współczesności - też dobry
(musisz uważać na "pył" - choć jest bardzo nośny, jednak powtarza sie już w drugim z dwu przeczytanych Twoich utworów)

Justius