Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

śpiący kot

jasna

Przez jasna
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

jasna

jasna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Bardzo trafnie oddaje kocia nature. :o)
Super!

Dzięki Ann :-)
Nie wiem jak to się dzieje, ale mój kot coraz częściej staje się bohaterem moich haiku.
(Pasibrzuch! Nygus! Skaranie boskie z tym kocurem! Mówię Ci! W ogrodzie same korpusiki myszy, szczątki jaszczurek i małych węży. Krety ryją, gdzie chcą, myszy jedzą jego pokarm, a on potrafi przynieść do domu żywą mysz. Ale świata poza nim nie widzę. Taka przymilna bestia). Jednego mu tylko nie mogłam podarować:

przyczajony kot -
w martwym oku sikorki
pochmurne niebo

przyczajony kot -
na butwiejących liściach
piórka sikorki
Ann N.N.

Ann N.N.

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Bardzo trafnie oddaje kocia nature. :o)
Super!

Dzięki Ann :-)
Nie wiem jak to się dzieje, ale mój kot coraz częściej staje się bohaterem moich haiku.
(Pasibrzuch! Nygus! Skaranie boskie z tym kocurem! Mówię Ci! W ogrodzie same korpusiki myszy, szczątki jaszczurek i małych węży. Krety ryją, gdzie chcą, myszy jedzą jego pokarm, a on potrafi przynieść do domu żywą mysz. Ale świata poza nim nie widzę. Taka przymilna bestia). Jednego mu tylko nie mogłam podarować:

przyczajony kot -
w martwym oku sikorki
pochmurne niebo

przyczajony kot -
na butwiejących liściach
piórka sikorki

:o)
Tez mam fisia na punkcie swojego kotka...
Ale ten łobuz mi załatwia po kolei kwiatki w mieszkaniu...
Tyle, ze w nocy przylazi do mnie i sie przytula. :o)
Podobniez, spi prawie na klawiaturze kiedy siedze nad kompem.
Nie umiem sie na niego za mocno zloscic.
  • 4 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pan K.
      Twórczość

      Przez Pan K. · Opublikowano

      Jedyne co po mnie zostanie  To te kilkadziesiąt wierszy  Poety amatora, samouka  Nie których bardzo ładnych  Innych zaś średnich lub kiepskich  Ale zawsze pisanych od serca Z uczuciem, natchnieniem, pasją Wiem, że nie będę nigdy wielki Natomiast piszę je naturalnie  W kilka minut tworzę wiersz  Rzadko wprowadzam poprawki  Częściej koryguję błędy I oto są i one - moje myśli Przelane prosto na papier....
    • Wakss
      Angst

      Przez Wakss · Opublikowano

      Grzęźnie w gąszczu natrętnych myśli  między szkłem kolorowych pingli a jeziorem wyschniętych źrenic teatr spleciony z bladych cieni    Parkiet sceny ubrany w szkarłat na niej leży para sylwetek nad nimi dawno zmarły światła rozdarte grubym murem we mgle
    • Leszczym
      Nieweksel pt. Koła

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @bazyl_prost Ależ też otóż to. Wielu mówi, że tak naprawdę nic się nie zmieniło. Wiesz ciężko dociec, ale sam fakt  na przykład istnienia forum poetyckiego jest zmianą. Sam fakt facebooka, nie wiem youtuba, spotify. To nie jest aż taka zmiana oczywiście, bo były spotkania autorskie, więcej, rozmowy były i wymiana myśli, ale jednak jest kategoria pewnej zmiany. Czegoś z trochę innego rozdania. Ma to ciężar gatunkowy szeregu minusów i plusów. Nawet nie bardzo wiem co przeważa. Mnie trochę martwi w wielu branżach jakby rodzaj nieco nieodwzajemnionej nadprodukcji :// 
    • Cyjan
      Tamten poranek

      Przez Cyjan · Opublikowano

      Leżysz zdrętwiały w wilgotnej pościeli Martwa ofiara, można by pomyśleć  Lecz jeszcze tli się życie w twoim ciele Łza ci wędruje przez wklęsłość policzka Przywłaszczyli cię sobie brutalnie Pogwałcili godność twej duszy i ciała Ludzką istotę porzucili na twardej glebie Aby samotnie tam umierała Pomszczę cię, mój królu, to ci obiecuję! Być może nie sam, a z czyjąś pomocą  Lecz teraz siedzę przy tobie i zaklinam czule By twój ból odszedł wraz z kończącą się nocą Cicho mówię do ciebie, ty zdajesz się być głuchy Strzaskany, zamknąłeś się w sobie  Słodko-gorzki rąk bezwład i włosów miękkie puchy A cisza jak w grobie Składam na twojej piersi ołtarzu  Ciepło i światło mojego dotyku Nie odrywając wzroku od skamieniałej twarzy  I pierwszego na niej słońca promyka Wtem ktoś puka do drzwi, ciekawy nieszczęścia To przyjaciel twój stary, otwieram mu w półśnie Dzieląc się z nim tą nieśmiałą nadzieją Że kiedyś jeszcze zobaczę twój uśmiech…
    • bazyl_prost
      Nieweksel pt. Koła

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Leszczym nie nowsze od starego , taki niuans

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...