Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na beztroskiej miłości najpiękniejszy dzień
gdy tylko dla was świeciło słońce
zazdrosny drapieżnik rzucił skrzydła cień
porwał w szpony nicości jej kruche istnienie
chciałbyś go dogonić
lecz któż goni śmierć i przeznaczenie

upadasz na kolana
twe usta całują jej grób
jak dziwnie pachnie świeża ziemia
wznosisz dłonie ku niebu
brak ci tchu
gdy błagasz Boga o sen wiecznego zapomnienia



deszcz anielskich pocałunków zrosił twoją twarz
zdziwieniem rozbudzone powieki trzepocą
niczym spłoszony motyl odsłaniający piękny kwiat -
twe smutne oczy wpatrzone w dal

to budzi się zrozumienie
że już zawsze będziesz sam
to otwiera się ocean gwiazd
wzruszony swoim pięknem odbitym w twych płaczących oczach

tak chciałbym ci swą siłę dać
byś wśród nocy zwątpienia pewnym krokiem szedł
gdy śpię ja
gdy śpi cały świat zanurzony w mroku zapomnienia

niech piękno poranka da ci radość i siłę
bo choć ona umarła - jednak ciągle żyje
dopóki dla niej jest każda twa myśl
dopóki dla niej twoje serce bije

------------------------

Mam pytanie: pisać dalej, czy dać sobie spokój ?

Opublikowano

"szpony nicości" - mocne, aż do kolki, "deszcz anielskich pocałunków" - to pewnie "aniołki" Charliego, bez podwiązek...
- oczywiście, pisać - ale inaczej;
bardziej powściągliwiej, z namysłem, nie rymując mechanicznie, bez namaszczenia, bez zapiewu ckliwo-romatycznego;
na początek, proponuję rzeczowy opis scyzoryka albo nożyczek, potem szalika, ewentualnie guzika...serio;
pozdrawiam! J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...