Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie potrzebuję się trudzić
wdrapywaniem na szczyt
aby być bliżej tych
których podziwiam

wystarczy że położę się
na moment w swym łóżku
przymrużę lekko oczy
i poddam marzeniom

a już po krótkiej chwili
bez wyciągania rąk
tylko siłą własnej woli
dotykam ich

Opublikowano

siłą własnej woli można dotykać
marzeń ale czy marzenia dotkną nas,
czy dotkną tak jak tego chcielibyśmy
czy tak toczy się jak w wyobraźni pięknej?
przeparszam za pytajniki ale naszły
refleksje
pozdrawiam ciepło

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A ja odwrotnie, przyznam szczerze
bardzo się chętnie fatyguję
mogę się drapać (na szczyt właśnie)
by dół nie spadać już w ogóle

Pozdrawiam Waldku :)

Ps. "tylko siłą własnej woli
dotykam nich[" a nie ich? Coś jakby niestylistycznie.
Opublikowano

piękne jest to, że nasza wyobraźnia pomaga nam często zbliżyć się
do nawet najodleglejszych marzeń, a przy tym nie musimy się szczególnie
wysilać. wystarczy, jak mówi podmiot liryczny, zamknąć na chwilę oczy.

ciekawie, Waldemarze. z pewnością nie można powiedzieć, żeby wiało
nudą ;) a i jeszcze jedno - zgadzam się z fr ashką. koniecznie 'potrzebuję'.

pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A ja odwrotnie, przyznam szczerze
bardzo się chętnie fatyguję
mogę się drapać (na szczyt właśnie

Pozdrawiam Waldku :)

Ps. "tylko siłą własnej woli
dotykam nich[" a nie ich? Coś jakby niestylistycznie.


dziękuje Alicjo za odwiedziny-z twych rad skorzystam-poprawiając na ich -
masz rację , lepiej i stylistycznie tak brzmi.
pozdrawiam Waldemar
Opublikowano

oj, tak. Wczoraj napisałem u Ciebie coś dłuższego, ale komputer mi padł, Waldku :) Wybacz, że tylko zostawię + i jedną uwagę, która nie wyleciała.
Trochę mi 3 strofa psuje całość, a konkretnie ostatni i przedostatni wers - odrobinę za proste rozwiązanie.
Wiel/uśmiechu!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Twoja twórczość to jak zwykle szczyty intelektualne
    • świat był biały aż raziło jak wapno w świeży grób byłaś światłem które nie wybacza usta jedyny punkt zapalny ręce tam Bóg składał broń i milczał wszystko wokół wyło od istnienia a ja rozpięty na tobie jak na słońcu piłem blask aż pękały żyły byłem aniołem w ogrodzie z lodu miłość to pępowina którą śmierć odgryza zębami u samej nasady istnienia ty jesteś światłem które nie mruga nad stołem sekcyjnym moich dni nagle zabrakło cię świat zmienił barwę stał się biały jak wyważone drzwi donikąd słońce wbija się w mózg jak zardzewiały gwóźdź ptaki prują niebo na krwawe szmaty kwiaty guzy na trupie ziemi horyzont pęka jak suchy strup odsłaniając gnijącą padlinę światła schnę gniję w białym fosforze nieobecności bez ciebie wyrwana tętnica i rzucona w zenit w jądro południa najpierw zdycha zapach potem dotyk traci linie papilarne kolor osypuje się jak suchy tynk zostaje próżnia wibrująca ślepa boleść czas wykręca ręce łamie kości sekundom rzuca je na żer nienasyconej bieli zostałem tylko ja biały negatyw twojego dotyku pogłos w czaszce gdzie każda sekunda jest igłą wbitą w ciszę świat był kiedyś oślepiający jak wybuch nowej gwiazdy życie drżało jak krzyk zarzynanego zwierzęcia ale ta biel ta sterylna furia wyżera oczy każe patrzeć na koniec wszystkiego w pełnym świetle twoje odejście było rzeźnią światła biel wisiała na hakach dnia i wtedy zobaczyłem czarną szczelinę w samym środku bieli jak język ognia który zjada wszystkie dni wszystkie miłości wszystkie blaski i zostajesz tylko ty wykuta w oślepiającej mroźnej bieli skamielina mojego ostatniego krzyku            
    • Zakwitnęła róża. Wonny kwiat z mizernym cierniem. Obolała, smutna róża - wątła wzrosła - na spalenie.   Wokół wierna - rzesza drwiąca. I choć lśniła kolia, serce gniło w kolcach.   Wnet zabrali róży wodę, a austriacka słota wypłowiła jej koronę.   Gdybym ja też minął, gdybym w pamięć opadł świętą, wtedy mówcie mym dziecinom, żem ja także był - Elżbietą.   20/26 IV 2023
    • @Proszalny   Jakie przekleństwo - To dar!  :)     Są w prozie - trzeba iść do tyłu.  :) 
    • @Berenika97   Nika.   dziękuję Ci pięknie.   najcenniejsze jest dla mnie to, że przeczytałaś ten tekst właśnie od środka.   tłum, ruch, falowanie i ten przyjmujący dźwięk.   woda z mózgów ?   jeszcze nie.   to tylko stara, dobra Wisła.   pozdrawiam serdecznie :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...