Światełko pamięci

[Henryk_Jakowiec]

Umieściłem ten wiersz w tym miejscu i czasie nie po to żeby krytykować
jego styl i poprawność lecz po to abyście wiedzieli, że jutro będę z Wami.


Światełko pamięci

Choć delikatna jest to materia
i rany jeszcze nie zagojone
poeta musi nieraz rozdrapać
to co dopiero jest zabliźnione.

Jakże inaczej pisać o zmarłych
kierując słowa do tych co żyją
mając świadomość, że przez te rymy
ból i cierpienie znowuż ożyją.

Dlatego takich wierszy jest mało
więc i ja także ten raz jedyny
w przededniu święta tych co odeszli
nie będę wznosił się na wyżyny

Lecz nie przemilczę, choć sam ból czuję
po stracie osób, które kochałem,
które przedwcześnie mnie opuściły,
które z rozdartym sercem żegnałem.

A kiedy stanę już nad ich grobem
i złożę kwiaty i znicz zapalę
to się pomodlę i porozmawiam
i nad swym zmiennym losem użalę.

Zapalę jeszcze jeden, szczególny,
on dla Twych bliskich jest przeznaczony
by swym płomieniem nam przypominał
czas teraźniejszy i ten miniony.

H. J. – Szczecin, 31.10.2007 r.

[zak stanisława]

wspomnę Henryku, kiedy witr utuli wspomnienia we mnie, jutro w alejach zapomnienia
wspomnę.
pozdrawiam Cię ES

[Judyt]

wspomnę z modlitwą

[Tali Maciej]

powinni to jutro w radiu puścić w delikatnym akompaniamencie pianina i skrzypiec
(-:

[B.Kolarz]

nie krytykuję ale byłeś a pod wpływem święta zmarłych ogolnie może być

[Messalin_Nagietka]

Zaduszno - miejsce szczególne do chlipania oczu.
choć już było, jak wspominki to wspominki

las jakby nie był ni z kory czy liści
i ściółki niżej ścieżyną krojonej,
smalona połać chmurne niebo czyści
szczyptą popiołu, co niegdyś w koronie
jak w wazon wbitym rozrostem gałęzi
słońca promienie i cug wiatru więził,

tak, dawno temu, ludzie swoim przodkom
palili kniei wybrane przestrzenie
by im po śmierci żywicznie i słodko
schodził niebytu stan iskrzącym pieniem
i nikt nie płakał jak dziś kto tam liczy
na łzę i płomyk ledwo tlących zniczy,

stąd, kiedy zejdę, bez kadzenia świecy,
prochy me między mech a gnat korzeni,
by mnie od trumny nie bolały plecy,
rzućcie dopóki coś mi się nie zmieni,
bym z próchna zaraz gdzie indziej nie uszedł,
wypalcie choćby oczy w czas zaduszek.