Kamienne skrzydła

[Magda Rosa]

Za szklaną warstwą świata
powietrze na więcej niż oddech
gdy duszą się myśli urwane
na moście zrzucone w dół
daleko drugi brzeg

Błękitne skrzydła zamknięte
w bezdennym uśmiechu przepaści
tak lekkie opadły kamieniem

Na górze szepcze życie
i tańczy swobodnie czas

Tu ściana zaciska w dłoni
maleńkie serce motyla
rzeźbiąc w nim własny kształt

Szyba za którą klęczę
od zawsze należy do mnie
kaleczy skrzydła
a potem płacze krwią

tak łatwo odlecieć
a tak trudno się wzbić

[zak stanisława]

wiersz czasem płynie, czasem zgrzytnie, jak kamień o szybę, i to wydaje mi się jest zaletą ze względu na treść, właśnie.
pesy, dawno cie nie było Różyczko.
siarczysty cmok/ Es

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj dawno... zatęskniłam:-) dziękuję, że o mnie pamietasz i zagladasz. Że zgrzyta...niestety wiem, dlatego w wrsztacie. Ale skoro nie jest tak tragicznie, to niech zgrzyta... Dzięki!

Pozdrawiam cieplutko

MR

[zak stanisława]

Za szklaną warstwą
powietrza więcej na oddech
myślom duszącym się
na moście
nie liczę ilością motyli do brzegu

Błękitne skrzydła więzione
nad przepaścią
lekkie a opadają kamieniem

Na górze szept życia
taniec swobodny

Tu ściana zaciska w dłoni
trzepot
rzeźbiąc w nim własny kształt

Szyba za którą klęczę
od zawsze należy do mnie
kaleczy skrzydła
a potem płacze krwią

tak łatwo odlecieć
a tak trudno się wzbić

mix, sorry tak misie, cmook/ Stanka

[Magda Rosa]

Za szklaną warstwą świata
powietrza na więcej niż oddech
gdy duszą się myśli urwane
na moście strącone w dół
daleko drugi brzeg

Błękitne skrzydła więzione
nad przepaścią
lekkie a opadają kamieniem

Na górze szept życia
taniec swobodny

Tu ściana zaciska w dłoni
maleńkie serce motyla
rzeźbiąc w nim własny kształt

Szyba za którą klęczę
od zawsze należy do mnie
kaleczy skrzydła
a potem płacze krwią

tak łatwo odlecieć
a tak trudno się wzbić


--------------------------

A może tak? Troche po mojemu, a troszkę pożyczone?:-) Jeżeli mogę... Dzięki wielkie!


Pozdrawiam jesiennie

MR

[zak stanisława]

Za szklaną warstwą świata
powietrza na więcej niż oddech
gdy duszą się myśli urwane
na moście strącone w dół
daleko drugi brzeg

kochanie, tutaj za bardzo kawoławowo, podałaś myśli jak na dłoni.
tyle mojego, ale dobrze, że obstajesza za swoim
jednak przemyśl, to nie sanok, hehehe
cmok

[Mr._Żubr]

Miłe dla ucha te zgrzyty wspomniane gdzieś wyżej:]

[Magda Rosa]

Za szklaną warstwą powietrza
ponad objętość oddechu
myślom duszącym się
na moście straceń
do brzegu dalej niż w dół

Błękitne skrzydła więzione
nad przepaścią
lekkie a opadają kamieniem

Na górze szept życia
taniec swobodny

Tu ściana zaciska w dłoni
maleńkie serce motyla
rzeźbiąc w nim własny kształt

Szyba za którą klęczę
od zawsze należy do mnie
kaleczy skrzydła
a potem płacze krwią

tak łatwo odlecieć
a tak trudno się wzbić



---------------


A może tak? Dziękuję! I wiem, marudzę... Ale to u mnie ostatnio często sie zdarza:-) Moze zbyt uparta jestem...ale trudno mi tak przyjąć inna wersję, co nie znaczy, że mi się nie podoba. Wręcz przeciwnie. Ale może jednak tak? Ech... dzięki raz jeszcze!


Pozdrawiam wdzięcznie

MR

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hm... dzięki. Jeżeli zgrzyty mogą być miłe dla ucha, to bardzo się cieszę, że te akurat są:-) Bo w to, że są nie wątpię...

Pozdrawiam

MR

[zak stanisława]

może straceń, a ie strąceń?
albo zupełnie bez...
cmokES

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O.. tak rzeczywiście chyba lepiej. Dzięki! A może w efekcie bedzie bez. Na razie niech jest "straceń". Jak dobrze wracać. dziekuję bardzo za pomoc. I mobilizację do zmian:-) Buziaczki!!

Pozdrawiam

MR