Tragedia w jednym akcie i warszawskiej kawalerce

[Boskie Kalosze]

. . . .

. . .

jesienna chandra -
kilka ukradkowych łez
na szklankę wody


- Pani wybaczy - powiedział grzecznie
i kły w jej szyję wbił głęboko.
- Więc czemu jarskie jedliśmy potrawy?
Po co to całe oszustwo przedtem?

Pan mnie okłamał! Zwabił i spija!
a ja chciałam tylko całować się z panem...
- Pani wybaczy - przepraszał szeptem
- że jakoś o tym nie pomyślałem?

I omdlewała w jego ramionach,
aż czując, jak noc w niej wieczna narasta,
ostatkiem sił szepnęła jeszcze:
- Błagam, przynajmniej niech pan nie mlaska...