Opowieść

[slawomir_zeromski]

narodziliśmy się w czasach kiedy
wysokie trawy wyrastały z ziemi
a przodkowie snuli opowieści
o morzach pochłaniających lądy dzikie
słońce wesoło wtedy ogrzewało ziemię
gwiazdy rozjaśniały nocami niebo
nie ginęły w ogromie wszechświata
żyło się spokojnie, zbieraliśmy miód
wędrowaliśmy między górami
mawialiśmy: "za tamtym szczytem
świat się kończy"
i jakież było nasze zdziwienie, kiedy
w kresu podróży napotkaliśmy lasy
chcieliśmy je wykarczować
a ziemię uczynić poddaną
lecz znalazł się starzec, który rzekł:
"nie wolno wam zamienić piękna natury
w zwykłe pola, część ziemi musi
pozostać dzika!"
usłuchaliśmy jego słów z szacunku
dla jego siwych włosów, uszanowaliśmy je

zamieszkaliśmy więc przed lasem
przez kilka lat żyliśmy w zgodzie
z żywiołami
aż przyszedł wielki ogień
wypalił naszą osadę i las
ocaleli tylko najpokorniejsi
postanowiliśmy, aby przetrwać,
dołączyć do grupy żeglarzy szukających
nowych ziem

i tak snujemy się po morzach
kiedy dopływamy do lądu
radość ogarnia cały korab
podczas ostatniej wyprawy
rozgromiliśmy na lądzie dzikusów
przejęliśmy ich pola
ku naszemu zaskoczeniu płynął na ich terenie
złotodajny strumień

teraz nasz czas wygasa, ale wiem jedno -
- życie jest po to by poświęcić je
Mądrości i Odwadze

[Fanaberka]

Witaj w Dziale P

:-))))

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie jest to najlepsza proza , no ale może być. "Dzieje grzechu" znacznie ciekawsze

pozdrawiam Starszy Grafoman Amator