Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poświęciłam nas Kochanie dla kariery
teraz żyję dla pieniędzy

sprzedałam Cię
kupiłam
Poison Diora
truje na każdym kroku

zmieniłam się z przyczyn ekonomicznych
pierś wypinam
choć na diecie poselskiej
muszę zachować linię

piorę wciąż
pieniądze ciężko zarobione
przez innych
śmieją mi się prosto w nos

Opublikowano

ważne słowa

-o rozstaniu, porzuceniu drugiej osoby dla sukcesu zawodowego, zyskaniu szacunku
wśród szerszych i bardziej wpływowych kręgów;

a wypowiadane z ironią. bo teraz to się bardziej opłaca. lepiej być dwulicowym
karierowiczem bez rodziny. żałosne.

wiersz ciekawy. dotyka aktualnych problemów, z jakim boryka się nasze społeczeństwo.

pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



"Coraz więcej ludzi, coraz mniej nas".. Niektórzy to potrafią nawet swoją wiarę sprzedać. Nie będę tu mówić publicznie o kogo chodzi bo jeszcze nam forum zamkną. Dziękuję Mr.Suicide za zatrzymanie się:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i zrobiło się łyso... jej mężowi prawdopodobnie (chociaż do końca nie wiadomo) ;))
Dobry wiersz.
Pozdrawiam
Mąż to by pod ławą poselską siedział ze wstydu:) A oni pewnie by się cieszyli z kolejnych atrakcji na mównicy. Zresztą i tak połowa łysa;) pozdrawiam i dziękuję Beata
Opublikowano

*sprzedałam Cię
tutaj jakoś mi nie podeszło. Dla mnie wiele (za wiele) tu powiedziane?
Reszta-jak najbardziej, Beatko :) Ładnie dotknęłaś aktualnych kwestii i nie spalił Twojej weny temat.
Plusowo!
Pancolek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No cóż sprzedała go by sobie perfumy kupić.. Takie to było wstrętne babsko. Musiałam coś tu napisać:) Ważyłam każde słowo widocznie autorka jest gadułą:) Pozdrawiam Pancolku!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...