Przemijanie blado b . lado

[Pan poeta]

Przemijanie blado b . lado

mucha gęstnieje w zapajęczynionej szklance, tyka wskazówka zegara
cegła po cegle burzy się domy, wulkany, kruszy długopis
zielona jeszcze przenica w pięciolini rowu traktuje wschód.

rozpamiętujemy rzeczy niewyspane w trupiej czaszce
wszystko tak prędko mija, mijane przez wszystko co nie mija
czeka w łuskach chmur jakaś moc, tajemniczo na nas wgapiona

miażdży się kolejne kartki w palcach coraz mniej dotykających
na gorących szosach już nie tylko ludzie wpadają na gliniane formy
ropiętych guzików. rozpięte guziki spadają w dół jak ptasie czapy