Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i ledwo mogę uwierzyć że udało się
przeżyć życie dotąd bez ciebie
takie moje nadużycie
nieżyjącej i twojego daru

a przecież nie wiedzieliśmy
że istniejemy słuchając
jednej muzyki zapytajmy ślepców
czy nadzieja pomaga przetrwać

można być razem
nie widząc

Opublikowano

Marlettuś
a wiesz, że ładniusio to wykombinowałaś;)
Proszę, nie zrozum mnie źle z tym "wykombinowałaś"
bo jak sama wiesz
dobry wiersz - to sporo żmudnej pracy.
Ale do rzeczy,
ja bym tak lekko zmienił, bez tych ślepców i wtedy ostatni wers tak:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pozdrowionka;)

PS. ale ta Podmiotka Liryczna musi być zakochana
aż przyjemnie się robi;)
Opublikowano

Też kiedyś się zastanawiałem,
jak mi "udało się
przeżyć życie dotąd bez
" niej :))
... i chociaż gusta "muzyczne" miewamy różne
- płomienie grają wciąż w jednym rytmie. Dotąd. :)

Świetne Marlett> Duuuuużo szczęścia życzę.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie uciekałbym od brzydoty tego świata
od nieszczęść

zapytałbym tak

ps - słowo "ślepców" może ranić

samo w sobie krwiste i dokładnie opisujące stan rzeczy

i szczere

inne słowa pachną szpitalnie (niewidomy, niedowidzący)

zostawiłbym "ślepców"
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiktorze!
Wiem,ślepcy nie robią miłego wrażenie - boimy się tego.
Ślepy to nie tylko ten co stracił wzrok, a ślepiec może widzieć więcej niż widzący.

można być razem
nie wiedząc - to zmienia całkowicie sens pointy.
Sens wiersza wiele dla mnie znaczy.
Dziękuję i serdecznie pozdrawiaM.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marlettko
absolutnie nic z tego co tyczy niemiłego wrażenia
przyzwyczajony jestem do najgorszych przypadłości

a dlatego ślepców bym nie widzial
gdyż mowa o muzyce- czyli domena słuchu
a tu ni z gruszki ni z ....
pojawia sie wzrok
Ale Twój to wiersz;)
Dobrej nocy życzę;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie uciekałbym od brzydoty tego świata
od nieszczęść

zapytałbym tak

ps - słowo "ślepców" może ranić


samo w sobie krwiste i dokładnie opisujące stan rzeczy

i szczere

inne słowa pachną szpitalnie (niewidomy, niedowidzący)

zostawiłbym "ślepców"

Adam!
Mogę tylko i nie tylko bardzo bardzo podziękować.

Radości.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Egzege!
Wiem ,wiem o czym mówisz drogi Wiktorze.
Tyle,że ślepiec lepiej słyszy dźwieki niż widzący - bardziej wyczulony.
poza tym ze ślepcem można posłuchac muzyki, nigdy oglądać obrazów.
Utracony wzrok przejmują inne zmysły.
Radości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...